Ադրբեջանական մամուլը, ինչպես գրել ենք, ուշադրությամբ հետևում էր Գյումրիի քաղաապետի ընտրություններին: Պատճառն, իհարկե, պարզ է. Բաքվում առանձնակի «վերաբերմունք» ունեն իրենց բոլոր պահանջներն անվերապահ կատարող Փաշինյանի, ավելի շուտ՝ նրա ճակատագրի նկամամբ:
Հարևան երկրի լրատվամիջոցներն ու փորձագիտական հանրությունը սկսել է որոշակի անհանգստություն դրսևորել
Հայաստանի վարչապետի հնարավոր հեռացման հեռանկարի պատճառով:
«Նիկոլ Փաշինյանի համար հնչել են առաջին ահազանգերը։ Նրա «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությունը պարտություն կրեց Գյումրիի և Փարաքարի ՏԻՄ ընտրություններում։ Եվ եթե Փարաքարում կրած պարտությունը դեռ կարելի է վերապրել, ապա Գյումրին Հայաստանի մեծությամբ երկրորդ քաղաքն է։
Ավելին, Փաշինյանի և նրա «Քաղաքացիական պայմանագրի» պարտությունը Գյումրիում տեղի ունեցավ համահայկական հարթության վարկանիշի անկման ֆոնին։ Արդեն 2021 թվականի խորհրդարանական ընտրությունների նախօրեին «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության վարկանիշը 25% էր։ Ինչն, ընդհանուր առմամբ, արդեն բավական հեռու էր «խորովածային հեղափոխության» Փաշինյանի մոլեգնած ժողովրդականությունից։ Այժմ, 2025 թվականի սկզբին անցկացված հարցումների համաձայն, այս ցուցանիշը նվազել է մինչև 11%: Սրանք այն թվերը չեն, որոնցով կարելի է հույս դնել հաղթելու վրա:
Ավելին, եթե նախկինում Փաշինյանին ինչ-որ կերպ փրկում էր իր ընդդիմախոսների անմիաբանությունը, ապա, ինչպես ցույց տվեցին Գյումրիի ընտրությունները, Հայաստանի ընդդիմությունը սովորել է համախմբվել. այո, առայժմ այդ միավորումը «դեմ» է, բայց արդեն աշխատում է»-ասվում է ադրբեջանական Մինվալի հոդվածում։
Հիշեցնելով, որ 2026 թվականին Հայաստանում նշանակված են խորհրդարանական ընտրություններ, պարբերականը նշել է, որ «հասարակական կարծիքի նման իրավիճակով և 11 տոկոս վարկանիշով Փաշինյանն ու նրա «Քաղաքացիական պայմանագիրը» փայլուն հաղթանակի շանս չունեն։
«Այս ամենը, իհարկե, Հայաստանի ներքին գործն է. նախ հակափաշինյանական ընդդիմությունը ներկայացված է հիմնականում բացահայտ ռեւանշիստական ուժերով։ Այսպես, Գյումրիում ընդդիմադիրներից ամենաշատ ձայներ հավաքած Կոմկուսի ներկայացուցիչ Վ.Ղուկասյանը «Ծովից ծով Մեծ Հայաստանի» ռեւանշիստական գաղափարախոսության կողմնակիցն է։ Եվ դժվար թե իմաստ ունենա երկար բացատրել, թե ինչու 2026 թվականին նման ուժերի խորհրդարան գալը կարող է լրջորեն դանդաղեցնել խաղաղության գործընթացը։
Իրատես լինենք. Գյումրիում և Փարաքարում հաղթած ուժերը իրականում ներկայացնում են նախկին նախագահներ Ռոբերտ Քոչարյանին և Սերժ Սարգսյանին։ Բայց սա ոչ մի կերպ չի կարելի համարել բացառապես «Հայաստանի ներքին գործը»։ Որովհետև կանխատեսումների և վերլուծական հաշվարկների ֆոնին, թե ռեւանշիստները կարող են հաղթել 2026 թվականի Հայաստանի ընտրություններում, Ադրբեջանի հետ խաղաղության պայմանագրի պատրաստման և ստորագրման գործընթացն արդեն իսկ հարցականի տակ է և սպառնալիքի տակ։ Այո, դրա տեքստն արդեն համաձայնեցված է։ Բայց որքանո՞վ է արդյունավետ և, կներեք, հեռատես, խաղաղության պայմանագիր կնքելը «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցության նախագահ Փաշինյանի հետ, եթե այդ կուսակցությունը բավարար հեղինակություն չունի հայ հասարակության մեջ։ Իսկ նրա ժողովրդականությունը արագորեն նվազում է:
Արդյո՞ք Փաշինյանի հավանական իրավահաջորդները լեգիտիմ կհամարեն այս համաձայնագիրը, եթե նա չկարողանա մնալ իշխանության մեկ տարի հետո։ Եվ եկեք իրատես լինենք, չի բացառվում իրադարձությունների նման զարգացումը։ Բավականին լեգիտիմ կհամարե՞ն Փաշինյանի ստորագրած համաձայնագիրը։ Իհարկե, քաղաքակիրթ աշխարհում նման պայմանագիրն արդեն միջպետական պարտավորություն է, և ուժը չի կորցնում, եթե մի կողմը պարտվի, մյուսը հաղթի և այլն, և այլն»,-նշում է հոդվածագիրը:
Իշխանամերձ պարբերականները կրկին հիշեցրել են Բաքվի պահանջի մասին՝ կապված ՀՀ Սահմանադրության փոփոխության հետ.
«Հայաստանում կարծես թե արդեն խոսել են սահմանադրական բարեփոխումների գործընթացի մասին, բայց նոր սահմանադրություն ընդունելու համար Փաշինյանին առաջին հերթին անհրաժեշտ կլինի խորհրդարանական մեծամասնությունը։ Եվ երկրորդ՝ անհրաժեշտ կլինի հանրաքվե անցկացնել։ Փաշինյանը դեռևս կարող է նոր սահմանադրության վերաբերյալ խորհրդարանական ընթացակարգեր իրականացնել գործող խորհրդարանում, որտեղ մեծամասնություն ունի։ Բայց Սահմանադրության նախագծի քվեարկությունն անխուսափելիորեն կվերածվի «վստահության հանրաքվեի»՝ անձամբ Փաշինյանին և նրա խաղաղարար նախաձեռնություններին։ Եվ դժվար թե Նիկոլ Փաշինյանը կարողանա 11 տոկոս վարկանիշով իր օգտին նման հանրաքվե անցկացնել։ Ինչն արդեն իսկ վտանգի տակ է դնում խաղաղության ողջ գործընթացը. եթե հանրաքվեին ընտրողները «ոչ» ասեն, ապա նոր սահմանադրությունը չի ընդունվի։ Իսկ եթե Ղարաբաղի նկատմամբ հավակնությունները պահպանվեն սահմանադրության տեքստում, Ադրբեջանը խաղաղության պայմանագիր չի ստորագրի։
Թեև խորհրդարանական ընտրություններին և սահմանադրության հանրաքվեին դեռ մոտ մեկ տարի կա, այսօր պետք է տարբերակներ հաշվարկել և հակաքայլեր պատրաստել։ Որովհետև մենք խոսում ենք շատ լուրջ հարցերի մասին, որտեղ մենք չենք կարող թույլ տալ, որ մեզ անսպասելիորեն բռնի հերթական «հայկական անակնկալը»»,-եզրափակում է Մինվալի հոդվածագիրը։
