«Տավուշը հանուն հայրենիքի» շարժման առաջնորդ Բագրատ սրբազանը կարողացավ անել մի բան, ինչը չէր ստացվում վերջին տարիների ընդդիմության մոտ. նա համախմբեց, մի գաղափարի շուրջ միավորեց քաղաքական ամենատարբեր միավորների` ԱԺԲ-ից մինչեւ նախկին երեք նախագահների քաղաքական թիմեր: Սրբազանը կարողացավ հասնել նրան, որ բուհերում դասադուլներ հայտարարեցին, եւ քաղաքականությունից օտարված ուսանողները փողոց դուրս եկան: Շարժմանն են միացել տարբեր ստեղծագործական միություններ, բուժաշխատողներ, պետական գերատեսչությունների աշխատակիցներն են իրենց գաղտնի աջակցությունը հայտնում շարժմանը: Սրբազանն ամեն երեկո հաշվետվություն է ներկայացնում հասարակությանը, թե ում է հանդիպել:
Նա հանդիպում է տարբեր կուսակցությունների ներկայացուցիչների, քաղաքական անկախ գործիչների, քաղաքագետների հետ: Հանդիպում է նաեւ առաջին, երկրորդ եւ երրորդ նախագահների քաղաքական ուժերի ներկայացուցիչներին: Հիշեցնենք, որ վերջին երկուսը նաեւ խորհրդարանական խմբակցությունների անդամներ են, ունեն մանդատներ: Ուստի, ամենամեծ ցանկության դեպքում անգամ, սրբազանը չէր կարող չհանդիպել նրանց, երբ անգամ ՔՊ-ականներին է հրավիրում «սուրճ խմելու»: Սակայն նախկին երկու նախագահների կողմնակիցների հետ հանդիպումները ոմանք ուզում են ներկայացնել դավադրության տեսությունների ոսպնյակով ու որպես «մեծ բացահայտում»: Իբր` տեսեք, որ այս շարժումը «Քոչարյանն ու Սերժն են սկսել, որ գան իշխանության»: Այդ «բացահայտումներն» անում են այն դեպքում, երբ սրբազանը՝ ինքը, չի թաքցնում դրանք:
Հարց․ իսկ ինչո՞ւ չպետք է Բագրատ սրբազանը հանդիպի նախկին երկու նախագահների կողմնակիցներին, երբ այդ նախագահները հասարակության մեջ ունեն իրենց էլեկտորատը, իրենց վստահողներն ու ընտրողները, որոնց քվեների արդյունքում նրանց ղեկավարած քաղաքական ուժերը խորհրդարանում են: Այս բոլոր հանդիպումներով հանդերձ, սրբազանն ինքն է իր որոշումները կայացնում, իր ծրագրերն առաջ տանում:
Ի վերջո հիշենք, որ Փաշինյանն իշխանության գալուց անմիջապես հետո խոստովանեց, որ հանդիպել է Ալիեւի հետ, որպեսզի տեղեկանա, թե ուր է հասել բանակցային պրոցեսը: Զարմանալիորեն, նա այդ տեղեկությունը ստանալու համար չհանդիպեց ՀՀ նախկին նախագահներին, ովքեր անմիջապես իրենք էին բանակցել: Չհանդիպեց նաեւ նրանց օրոք արտաքին գերատեսչությունը ղեկավարած նախարարներին, ովքեր ամենատեղեկացված մարդիկ էին: Բայց հանդիպեց թշնամի երկրի ղեկավար Ալիեւին` «ստույգ» տեղեկատվություն ստանալու համար: Ավելին՝ ասաց, որ ուղիղ կապով կապված է Ալիեւի հետ, պարբերաբար շփվում է հետը: Այդ հանդիպումների եւ ուղիղ կապերի հետեւանքը տեսանք, թե ինչ եղավ: Սակայն հիշենք, որ ոմանք դրանց այն ժամանակ այդպես քննադատաբար չարձագանքեցին, ինչպես հիմա արձագանքում են սրբազանի` «նախկինների» հետ հանդիպումներին: Հիմա էլ իշխանականներն են այդ հանդիպումների փաստերն օգտագործում` նախկին-ներկա ջրբաժանը թեժ պահելու համար: Սակայն չի ստացվում. Բագրատ սրբազանը, ինչպես պարբերաբար նշում է, եռագույնով փակում է սեւ ու սպիտակի` հասարակության պառակտվածության էջը:
