Մարտիրոս Բադալյանի արվեստը գեղանկարչության, բեմանկարչության եւ նյութի իմաստասիրական իմաստավորման սահմանագծին գտնվող արվեստ է։ Հայաստանի վաստակավոր նկարիչ եւ Երեւանի պետական տիկնիկային թատրոնի գլխավոր նկարիչ Մարտիրոս Բադալյանն ինքնատիպ ոճ ունի, որտեղ առկա են բարդ տարածական օբյեկտներ, որտեղ յուղաներկը գոյակցում է ժանգոտած մետաղի, հին պարույրների եւ իրենց դարն ապրած վրձինների հետ։ Նկարիչը ծնվել է 1952 թվականին՝ Գարդմանքի Բանանց գյուղում։ Դասական կրթություն է ստացել Երեւանում՝ նախ Թերլեմեզյանի անվան ուսումնարանում, հետո՝ Գեղարվեստա-թատերական ինստիտուտում։ Սակայն նրա ճանաչելի ոճը ծավալուն կոլաժն է՝ ձեւավորված ոչ այնքան ակադեմիական հանդիսատեսի, որքան հանգամանքների բերմամբ։
90-ականների սկիզբը Հայաստանում նկարիչների համար ծանր ժամանակներ էին։ Չկային նյութեր՝ ստեղծագործելու համար։ Միջոցների սղության պատճառով նա սկսել է աշխատել՝ բառացիորեն ամեն ինչ օգտագործելով, ինչպես մի առիթով պատմել է Հասմիկ Շամցյանի հետ զրույցում։ Արդյունքում՝ այն, ինչ ստեղծվել է հարկադրանքի բերումով, վերաճել է գեղարվեստական մեթոդի։ Իր աշխատանքների համար Մարտիրոս Բադալյանը կիրառում է բոլոր այն առարկաները, որոնք, այսպես ասած, «անցյալ ունեն»։ Եթե դրանք վրձիններ են, որոնցից հավաքում է ինքնադիմանկար, ապա դրանք պետք է լինեն հին ու արդեն «իրենց դարն ապրած»։ Բադալյանի տեխնիկան դժվար է դասակարգելը։ Երբ մի անգամ հարցրել են, թե փաստաթղթեր լրացնելիս ինչ է գրել մասնագիտության բաժնում՝ նկարիչ, թե քանդակագործ, ասել է․ «Միավորեք դրանք»։ Նրա գործերը դուրս են գալիս կտավի երկչափ համակարգից։ Դա այն է, ինչ Երվանդ Քոչարն անվանում էր «տարածական գեղանկարչություն»։ Բադալյանը ոչ միայն սոսնձում է առարկաներ, ինչպես ենթադրվում է «կոլաժ» եզրույթը բառացի թարգմանելիս, այլեւ ձեւավորում է ձեւ ու նկարում է օբյեկտների վրա։ «Իմ աշխատանքներում ինձ անհրաժեշտ են ծավալ, եռաչափություն։ Դուք կասեք, թե կտավի վրա էլ կարելի է ստանալ խորություն, հեռապատկեր, սակայն դա ինձ չի համոզում»,- բացատրում է վարպետը։ Նրա մտածողության մեջ առանձնահատուկ տեղ ունի երաժշտությունը, իսկ առհասարակ՝ նա մի նկարիչ է, որը չի բաժանում կյանքն ու ստեղծագործական աշխատանքը եւ մտածում է նկարներով, ու ցանկացած իրադարձություն՝ լինի դա հանդիպում կամ էմոցիա, նրա մոտ ակնթարթորեն դառնում է վիզուալ պատկեր։
