Ռադիոն խորհող մարդու լրատվամիջոց է

Հարցազրույց «Իմպուլս» ռադիոընկերության ծրագրերի տնօրեն Գարեգին Խումարյանի հետ



-Սկսենք «Իմպուլս» ռադիոկայանի ստեղծման պատմությունից, որի հիմնադիրը հայրդ է` Կորյուն Խումարյանը:



- Այո, «Իմպուլս» ռադիոկայանն ընտանեկան ձեռնարկություն է: Հայրս` Կորյուն Խումարյանը, երկար տարիներ Հայաստանում վերահեռարձակում էր Ռուսաստանի «Մայակ» ռադիոկայանը, որը, հետագայում պետականորեն փակվելուց հետո, սկսեցինք  հեռարձակել մասնավոր կարգով` իհարկե, ունենալով բոլոր իրավունքները: Ընթացքում սկսեցինք զետեղել մեր նոր հաղորդումները:



Ժամանակի հետ «Մայակը» փոխեց իր ձեւաչափը. եթե անցյալում այն լուրջ քաղաքական-հասարակական տեղեկատվություն տվող ռադիոկայանի համարում ուներ, հետագայում կորցրեց որակներ, դարձավ ստանդարտ «FM»-անման մի բան՝ մենք հանեցինք այն ու սկսեցինք աշխատել սեփական հաղորդումներով:



«Իմպուլս» անվանումը հայրս էր ընտրել, բայց սկզբում այդ անվանումն ուրիշ կոնտեքստով էր ընտրված, ցանկություն կար կամրջանման մի կայան ստեղծել, որ պետք է աշխատեր կարճ ալիքների վրա եւ հեռարձակվեր Հայաստանում, Ռուսաստանի հարավում, ռուսալեզու հարեւան հանրապետություններում:



Ողջ իմաստը նախկին խորհրդային երկրների միջեւ, այսպես ասած՝ նոր իմպուլս ստեղծելն էր: Հետագայում նպատակները փոխվեցին, սակայն ռադիոկայանի անվանումը մնաց նույնը եւ ի վերջո արդարացրեց իրեն:



- «Իմպուլս» ռադիոկայանը որդեգրած սկզբունքներ ունի՞, մտածողություն, գաղափարներ, որոնցով առաջնորդվում է:



- Երբ մենք սկսեցինք հեռարձակել սեփական հաղորդումները, հենց առաջին հաղորդումը եղել է «Հերոսապատում» շարքը, որ պատմում էր զոհված ազատամարտիկների մասին: Մինչեւ հիմա շարքը շարունակվում է: Հիմնական գաղափարը եղել է մեր արժեքների, մեր կենսակերպի, մեր տեսակի ադեկվատ արտացոլում ստեղծելը:



Եթե նկատել ես՝ մեր եթերում հնչող երաժշտությունը եւս բացառապես հայկական է` բառիս ամենալավ իմաստով, եւ մենք միշտ, բնականաբար, այդ ամենն անելիս ձգտել ենք մշակութայինից անցնել դեպի ավելի հասարակական-քաղաքական լուրջ եւ խորը տեղեկատվության, որի հիմքը մեր ազգային արժեքների ճիշտ արտացոլումն է:



Երբ սկսեցինք հեռարձակումները, դաշտում ազգային երաժշտության, ազգային մշակույթի պակաս էր նկատվում, եւ այդ ամենը տրամաբանական էր՝ Խորհրդային Միությունը նոր էր քանդվել, նոր մոտեցումների կարիք կար, եւ շատ դանդաղ ամեն ինչ իր տեղն ընկավ: Հիմա դաշտում, կարծում եմ՝ ազգային երաժշտության, հայկական թեմաների պակաս չկա, եւ ասեմ, որ մեդիայում ավելի շատ առաջարկն է պահանջարկի առաջացման գլխավոր ֆակտորը, որովհետեւ սա կարագ չէ, ծաղիկ չէ, մսամթերք չէ, սա լրիվ ուրիշ ոլորտ է:



Ինչը որ երկար տարիներ անում ես, ու պետք չի գալիս, հետագայում սկսում է գործել ասես թանգարանային կաղապարի մեջ: Այստեղ «մոդա» բառը չեմ ուզում օգտագործել, բայց նման մի մթնոլորտ է ստեղծվել, շարժումը նկատելի է…



- Արձագանքներ լինո՞ւմ են…



- Իհարկե արձագանքներ կան: Այսօր մենք ունենք կայուն լսարան, եւ ամենաուրախալին այն է, որ այդ լսարանը հենց երիտասարդությունն է: Եթե մենք 2004 թ. ունեինք վաթսուն տոկոսից ավելի թոշակառու մարդկանց լսարան, հիմա, ասենք, իրենց թիվը տատանվում է 15-18 տոկոսի մեջտեղում, այսինքն երիտասարդների թիվը տարեցտարի ակնհայտորեն բազմապատկվում է եւ ոչ միայն մեր դաշտում:



- Համացանցն ասես կլանել է ամեն բան. գործողություններն ու տեղեկատվությունը եթե նույնիսկ չեն ծնվում համացանցում, անպայման անցնում են նրա միջով եւ արտացոլվում  նրա միջոցով: Հեռուստացույցի գոյությունը եւս խամրել է: Ռադիոն ինչպե՞ս է դիմակայում նոր ժամանակների մարտահրավերներին:



- Ընդհանրապես եւ ռադիոն, եւ համացանցը ընդամենը տեխնոլոգիական պլատֆորմներ են: Մենք նույնպես օգտվում ենք համացանցի ընձեռած հնարավորություններից, այնտեղ տեղադրում ենք հաղորդումները, բայց այս ամենով ռադիոն չի դադարում ռադիո լինելուց: Ռադիոն աշխատող մարդու, աշխատանքի գնացող անհատի լրատվամիջոց է, այսինքն մարդ, որ ճանապարհին է եւ չունի համացանցի կամ հեռուստացույցի հնարավորություն, միանշանակ օգտվում է ռադիոյից:



Իմ կարծիքով՝ ռադիոն այսօր այն մարդկանց լրատվամիջոցն է, որոնց վրա հենվում են պետությունը եւ հասարակությունը: Եթե ուշադրություն դարձնեք՝ որքան կրճատվում է գործազրկությունը, այնքան զարգանում է ռադիոշուկան: Ռադիոն հիմնականում մեքենայի մեջ եւ հիմնարկներում պահանջված եւ աշխատող դինամիկ լրատվամիջոց է, այն կմնա եւ կզարգանա այնքան ժամանակ, որքան մարդիկ կգնան աշխատանքի:



Եվ ասեմ Ձեզ՝ ռադիոն մտածող մարդու լրատվամիջոց է՝ մտածող եւ զբաղված մարդու, ով աշխատում է եւ կողքից լսում ու ստանում թարմ տեղեկատվություն:



- Գարեգին Խումարյան անունը միանշանակ կապված է ռադիոյի, ռադիոաշխարհի հետ: Ինչպե՞ս քեզ համար բացահայտեցիր այս աշխարհը:



- Գիտես, ես նախանձում եմ այն մարդկանց, ովքեր դեռ փոքր հասակում կարողանում են իրենց համար աշխարհ բացահայտել ու միշտ հիշել այդ ակնթարթը: Անկեղծորեն՝ ես չեմ հիշում ռադիոյի աշխարհը բացահայտելու ակնթարթը, որովհետեւ ծնվել եմ այդ միջավայրում, այդ աշխարհի մեջ եմ եղել եւ ապրել ու ապրում եմ այդ աշխարհում: Նույնիսկ գիտակցված որոշում չի եղել, պարզապես երբ եկել է ժամանակը, ընդունվել եմ համապատասխան ֆակուլտետ, ստացել կրթություն, իսկ աշխատանքային փորձս իմ տարիքի համար, կարելի է ասել՝ արդեն մեծ է. մոտ 13-14 տարվա, միայն երկու տարի չեմ զբաղվել ռադիոյով, որովհետեւ ծառայում էի ՀՀ զինված ուժերում:



- Վերջերս համագործակցության պայմանագիր կնքեցիք չինական ռադիոընկերության հետ՝ ինչպիսի՞ն է լինելու ձեր համագործակցությունը:



- Այո, մենք պայմանագիր կնքեցինք Չինաստանի միջազգային ռադիոընկերության հետ, որ համագործակցում է բազմաթիվ լեզուներով, բազմաթիվ երկրների հետ: Լինելու են տարբեր համատեղ ծրագրեր, մարդիկ կգնան Չինաստան վերապատրաստվելու, ինչպես նաեւ իրենց մոտից կգան: Չինացիները մեծ հետաքրքրություն ունեն մեր հանդեպ եւ իրենց փորձը պատրաստ են կիսելու: Մեր միջեւ բաց եւ հետաքրքիր քննարկումներ են ծավալվում: Նրանք այլ կերպ են աշխատում, այլ մտածողություն ունեն, մենեջմենթի իրենց յուրատիպ աշխատաոճով եւ լրիվ նոր մոտեցումներով: Սա հաջողված մենեջմենթի լավ օրինակ է, որ պետք է վերցնենք:



Նրանց բազմամյա փորձից շատ բան ունենք սովորելու, ինչպես նաեւ՝ իրենք մեզնից: Ծրագրերն արդեն ֆիքսված են: Մենք մեր 24-ժամյա ուղիղ եթերից չինացիներին հեռարձակման համար տրամադրեցինք տասը ժամ. սա վերահեռարձակում չէ, սա համատեղ ծրագրերի հեռարձակում է` առավոտվա 5:00-ից մինչեւ հաջորդ օրվա ժամը 9:00-ն եւ երեկոյան 18:00-ից մինչեւ կեսգիշեր: Հաղորդումները Չինաստանի մասին առայժմ ռուսերեն լեզվով են, մեկ ամիս հետո կլինեն հայերեն:



- «Իմպուլս» ռադիոկայանի թիմը, կարելի է ասել, երիտասարդական է, վտանգավոր չէ՞ արդյոք եթերը վստահել ավելի երիտասարդ, քիչ փորձ ունեցող մարդկանց:



- Երիտասարդներից շատերն այլ լրատվամիջոցներում աշխատելու փորձ ունեին: Մեզ մոտ աշխատելով՝ երիտասարդները մասնագիտական առումով ակնհայտորեն աճում են, որ շատ ուրախալի փաստ է, եւ այդ աճը միանշանակ ռադիոկայանի աճն է: Այս զարգացումն ինձ համար զարմանալիորեն շատ արագ տեմպերով է տեղի ունենում: Եվ այդ ամբողջ երիտասարդական դրայվը, նրանց այդ ոգեղենությունը միանշանակ արտացոլվում են մեր եթերում:



- Ես  նկատել եմ, որ մեզ մոտ մշակութային հաղորդումներն ավելի շատ գերակայում են ռադիոյում, գուցե մի պարզ պատճառով, որ այսօր հեռուստատեսությունը լիովին երես է թեքել մշակույթից, եւ ուզած-չուզած՝ մշակութային գործիչները փորձում են ինչ-որ բան անել ու իրենց ասելիքը տեղ հասցնել ռադիոյի միջոցով:



- Եթե այդպիսի բան նկատել ես, ուրեմն կա այդ միտումը: Իսկ ռադիոն ընդհանրապես խորհող մարդու լրատվամիջոց է: Ռադիոյի ունկնդիրը, կարծում եմ՝ ավելի պահանջկոտ է դարձել, քան, ասենք, հեռուստացույց նայողը, եւ մի սպեցիֆիկ բան էլ կա՝ ռադիո հիմնականում լսում են մենակ, եւ այդ առանձնության մեջ մարդը գուցե ավելի կենտրոնացած  է խորհում տարբեր հարցերի շուրջ:



- Վերջին մեկ ամսվա ընթացքում «Իմպուլս» ռադիոկայանն իր ունկնդիրներին անակնկալներ է մատուցում: Այդ ամենը շարունակվելո՞ւ է:



- Անպայման շարունակվելու է, հուսով եմ՝ մայիս ամսվա վերջում մենք արդեն ամբողջովին կունենանք առաջին լրատվական ռադիոն Հայաստանում: