Տելեգրամյան հարթակում պարբերաբար անդրադառնում եմ տնտեսական թեմաներին, այդ թվում նաեւ հանրային ընկալումների ու չափումների համակարգում դրանց կարեւորությանը:
Այսօր եւս, ներկայացրել եմ անդրադարձերի մի շարք, որին առաջարկում եմ ծանոթանալ ստորեւ ներկայացված հղումներով:
Էժան ծաղկեփնջերի հանրային խրախճանքի ներքո իրականում ծավալվում է Հայաստանի տնտեսությանը սպառնացող ժանտախտը:
Այս թեմայով մի բան էլ, ոը համարում եմ շատ էական:
Հայաստանում տնտեսական քաղաքականության «կոնցեպտը» արտահայտվում է սոցցանցային նարատիվներով, որոնք կարող ենք ամփոփել՝ «մեր ժամանակի հերոսը» խորագրի ներքո: Հիշեցնեմ, որ սա պետական նախաձեռնություն նարատիվն է:
Ինքինին, որպես հանրային ուղենիշ, այն լավն է, բայց վտանգավոր է դառնում, եթե այն վերաճում է կամ կիրառվում իբրեւ պետական տնտեսական քաղաքականության կոնցեպտուալ ողնաշար:
Ինչի՞ մասին է խոսքը: Օրինակ, սոցցանցում կարող ես տեսել, թե ինչպես է պետական մասշտաբի փառաբանության ենթարկվում որեւէ փոքր կամ միջին բիզես նախաձեռնություն, ասենք՝ մեկ պարկ կարտոֆիլի, լոլիկի, կամ մի մեքենա ծնեբեկի արտահանում Ավստրալիա: Իհարկե, պետք է շատ ուրախանալ այդ գործը գլուխ բերած բիզնեսմենի համար, բայց այդ բիզնեսներով չէ, որ «գլուխ կգա» պետական տնտեսությունը: Այն էլ՝ ռեգիոնալ շնաձկերով շրջապատված պետության տնտեսությունը:
Պետական տնտեսություն չի կարող հենվել «արկղ-արկղ» կամ «պարկ առ պարկ» արտահանման վրա: Եվ այդ կերպ ցանկացած բան: Փոքր ու միջին բիզնես միջավայրը չափազանց կարեւոր է ներքին սոցիալ-տնտեսական եւ սոցիալ-հոգեբանական միջավայրի համար, բայց պետությունը միջազգային քաղաքականության սուբյեկտ լինելու համար չի կարող «յոլա գնալ» այդ չափումներով: Միջազգային քաղաքականության սուբյեկտ լինելու համար պետությունը պետք է իր տնտեսական արդյունավետությունը չափի խոշոր ծավալներով:
Խոշոր ծավալի ներդրումներ, խոշոր ավալի արտահանումներ, խոշոր ծավալի լոգիստիկ նախագծեր, խոշոր սառման շուկաներ: Տնտեսությունը չի կարող կենսունակ լինել, եթե օրինակ իքս ոլորտում արտահանումը ունի փազլի կառուցվածք՝ մի կտոր այստեղ, մի կտոր այնտեղ, մեկ այլ կտոր ուրիշ ուղղությամբ, եւ այլն:
Ինչպես պետությունն է վերածվում կենցաղապետության, այդպես էլ պետական տնտեսական համակարգը հասցվում է կենցաղային ընկալումների, կենցաղային մասշտաբի չափումների:
Գրել է քաղաքագետ Հակոբ Բադալյանը
