ՀՀ վարչապետ հորջորջվող անհայրենիք, հոգեզուրկ ու ազգակործան անձի՝ Փաշինյան Նիկոլի վերջին ժամերին Հայ Առաքելական Եկեղեցու և մեր հոգևոր հայրերի դեմ արձակած թունավոր արտանետում-գրառում-հայտարարությունների ֆոնին, Ադրբեջանում, բնականաբար, մեծ ոգևորություն է: Չէ՞ որ հնարավոր բոլոր ոլորտներն ու արժեհամակարգերը խեղած Նիկոլն այս անգամ էլ է ջուր լցնում Բաքվի ջրաղացին:
«Քրոնիկ, դանդաղորեն շարունակվող՝ սրացումներով»՝ սա ամենաճշգրիտ ձևն է Նիկոլ Փաշինյանի և Հայ եկեղեցու միջև սկանդալի նկարագրման համար։ «Քյաբաբի վարչապետը» վատ հարաբերություններ ունի եկեղեցու, այդ թվում՝ Գարեգին Բ կաթողիկոսի հետ։ Եվ հիմա կրքերը հասել են եռման կետին»,-գրում է ադրբեջանական Մինվալը և հիշեցնում, որ Փաշինյանը վրդովմունք է հայտնել հայկական եկեղեցիների կապակցությամբ և դրանք նկարագրելիս գործածել «չուլան» արտահայտությունը:
Ադրբեջանական մամուլը վկայակոչել է նաև Մայր Աթոռի մեկնաբանությունը, որում հույս էին հայտնել, թե «վարչապետը կանդրադառնա Ադրբեջանի կողմից հայկական եկեղեցիների նկատմամբ աճող պահանջներին, այդ թվում՝ Ադրբեջանի կողմից օկուպացված Արցախում հոգևոր ժառանգության հուշարձանների պահպանմանը»։
Հարևան երկրի հակահայ հիստերիայով տոգորված մասմեդիան, այդուհանդերձ, նկատել է, որ Փաշինյանը կոշտ նորմատիվ բառապաշար է օգտագործում՝ հարձակվելով արքեպիսկոպոս Բագրատ Սրբազանի վրա, որը մի քանի ամիս առաջ գլխավորել էր Հայաստանում հակափաշինյանական բողոքի ցույցերը։
«Այն տարբերակը, որ կոշտ հայհոյանքների անցումը Փաշինյանի թիմում աճող նյարդայնության անկասկած ցուցիչ է, իրավունք ունի գոյություն ունենալու. վարչապետի ներքաղաքական դիրքը գնալով ավելի անկայուն է դառնում։ Կարելի է նշել, որ ժողովրդավարության բոլոր խաղերին հակառակ, Փաշինյանը փորձում է վերահսկել իր երկրում ամեն ինչ և բոլորին. բավական է հիշել նրա «պատերազմը» Հայաստանի Սահմանադրական դատարանի հետ: Եվ այս երկրում եկեղեցին մի տեսակ «պետության մեջ պետություն» է՝ հսկայական ազդեցությամբ, հսկայական ֆինանսական ռեսուրսներով և գրեթե լիակատար վերահսկողության բացակայությամբ որևէ մեկի կողմից:
Փաշինյանն արդեն փորձել է վերահսկել եկեղեցին՝ և անհաջող: Ավելին, եթե բանակային զտումների դեպքում Վովաևիչին հաջողվել է ձերբակալել համազգեստով մի քանի խոշոր գործիչների, ապա «եկեղեցական պատերազմի» դեպքում տեղական հաջողության նույնիսկ նշույլ չկա: Դե, Նիկոլ Փաշինյանը արձագանքում է տեղի ունեցողին՝ համաձայն իր անձնական մշակույթի մակարդակի և ինքն իրեն վերահսկելու ունակության, ավելի ճիշտ՝ անկարողության: Ավելին, Փաշինյանը, Բագրատ Սրբազանին ուղղված իր անպարկեշտ մեկնաբանությունից հետո, ասաց, որ Հայաստանի իշխանությունները պետք է վճռորոշ ձայն ունենան կաթողիկոսի, այսինքն՝ Հայոց եկեղեցու ղեկավարի ընտրության հարցում: Այլևս կասկած չկա, որ Նիկոլ Վովաևիչը մտադիր է «ենթարկեցնել» եկեղեցին նույն վճռականությամբ, ինչպես վերջերս արեց Սահմանադրական դատարանի հետ։ Մեկ այլ հարց է, որ եկեղեցու հետ դա անելը հեշտ չի լինի, հատկապես այնպիսի երկրում, ինչպիսին Հայաստանն է։ Այն ունի դիմադրության լուրջ ռեսուրսներ, և օրենքն ունի ինչ-որ բանի վրա հույս դնելու և իր անկախությունը պաշտպանելու համար, և եկեղեցին ֆինանսապես կախված չէ պետությունից»,-ասվում է Մինվալ-ի հոդվածում:
Նշվում է նաև, որ այսպիսով «Փաշինյանը, իհարկե, փաստորեն ձեռնոց է նետել Գարեգին II-ին, բայց «մենամարտի» արդյունքը դեռևս հեռու է պարզ լինելուց»։
«Այս խաղը կարող է մահացու վտանգավոր դառնալ Հայաստանի համար որպես պետություն: Ադրբեջանի հետ վրեժխնդրության խաղերը անպատիժ չեն մնում, և Երևանն ունեցել է բազմաթիվ հնարավորություններ դա իր աչքերով տեսնելու համար: Այսպիսով, Էջմիածնի և Բաղրամյան 26-ի միջև այսօրվա հակամարտությունը կարող է իսկապես ճակատագրական դառնալ Հայաստանի համար: Եթե Նիկոլ Փաշինյանն իսկապես մտադիր է եկեղեցին դնել պետական վերահսկողության տակ և զսպել հայ հասարակության հիմնական ռևանշիստական ինստիտուտներից մեկը, դա կարող է լուրջ բոնուսներ բերել ինչպես Ադրբեջանին, այնպես էլ Հայաստանին: Բայց եթե խոսքը պարզապես իշխանության և ազդեցության կիսման մասին է, ապա Հայաստանը բաց է թողնում ևս մեկ պատմական հնարավորություն, և գուցե վերջինը։ Ամեն դեպքում, ժամանակն է Բաքվում պոպկորն պաշարներ կուտակել։ Եվ պատրաստ լինել իրադարձությունների ցանկացած շրջադարձի։ Ըստ երևույթին, Հայաստանից գլխավոր նորությունները դեռ առջևում են»,-եզրափակում է հոդվածագիրը։
