Ինչո՞ւ են որոշ մարդիկ դեռ շարունակում հավատալ գործող իշխանություններին

Ի՞նչն է պատճառը, որ մեր շուրջը դեռ կան մարդիկ, որոնք չեն նկատում իրականությունը, որի մեջ օր օրի խրվում է երկիրը եւ պատրաստ են կրկին ձայն տալ այս իշխանություններին։ Կա՞ առաջընթաց, կամ այնպիսի փոփոխություն, որը մենք չենք նկատում, իրենք` նկատում են։ Սոցիալական վիճա՞կն է բարելավվել, տնտեսությո՞ւնն է զարգացել, անվտանգությո՞ւնն է ամրապնդվել։ Որոշեցի գտնել նաև մեկին ու զրուցել, ուզում էի հասկանալ՝ ինչպե՞ս է լինում, որ նույն իրականությունը մարդիկ տարբեր կերպ են տեսնում։

Զրույցս մի բանաստեղծի հետ ստացվեց, ով հարցազրույցի տեքստը կարդալուց հետո չցանկացավ, որ իր անունը գրվի։ Թվում է, բանաստեղծը ժողովրդի ցավը պիտի զգա մաշկով, սրտով, պիտի զգա, երբ երկիրը վտանգի մեջ է, խաղաղություն չկա, բայց... Խնդրեցի բացատրել՝ ինչո՞ւ պիտի կրկին ընտրենք Փաշինյանին։

Ասաց. «Գիտես, երբեք որևէ կուսակցության չեմ հարել։ Այսօր էլ կուսակցական չեմ։ Ես ժողովրդի մարդ եմ։ Բայց չեմ կարող չտեսնել փոփոխությունները, որ կատարվել են այս տարիներին։ Ես ավելի ճանաչված եմ դարձել: Մարդկանց աշխատավարձերն աճել են։ Թոշակներն են բարձրացել։ Այսքան ճանապարհ, կամուրջ, դպրոց, մանկապարտեզ նախկինում ո՞վ էր սարքում։ Առողջապահությունն են բարելավել։ Իշխանություններն իրենց համար դղյակներ չեն կառուցում։ Ամենակարևորը՝ խաղաղություն է եկել։ Սահմանում զոհեր չկան, բախումներ չկան»:

Հարցեր տվեցի` տեղյա՞կ է, որ դպրոցաշինական ծրագրերի մեծ մասն ավարտված չէ, որ հարյուրավոր դպրոցներ են այս տարի փակվելու՝ հիմնականում սահմանամերձ գյուղերում։ Իսկ գուղերի դատարկվելն ազգային անվտանգության հարց է։ Պատասխանեց. «Դժվար այդքան դպրոց փակվի, երևի չափազանցություն է, գուցե նորոգումների պատճառով է»։

Ճանապարհների մասին` այո, ասֆալտապատում են, բայց ինչո՞ւ են այդքան արագ քանդվում ասֆալտը, փոսերի մեջ մեքենաներ են ջարդվում։ Պատասխանեց՝ «ճանապարհ է, կքանդվի, նորից կսարքեն»։

Թոշակների մասին. հիշեցրի Փաշինյանի արտահայտությունը՝ «10.000-ն ի՞նչ պիտի անի թոշակառուն», իսկ ընտրություններից 2 ամիս առաջ բարձրացրեց 10 հազարով` քաղաքական հաշվարկ չէ՞։ Պատասխանեց. «Բարձրացրել են, ուրեմն մտածում են ժողովրդի մասին»։

Խաղաղության մասին, երբ մեր տարածքներում օտար ուժեր կան, երբ Բաքվում հայ գերիներ կամ, երբ ամեն օր Ադրբեջանից նոր պահանջներ են հնչում՝ «անկլավներ», «Զանգեզուրի միջանցք», «Արևմտյան Ադրբեջան», սահմանադրության փոփոխություն, ի՞նչ խաղաղության մասին է խոսքը։ Չէ՞ որ «Արևմտյան Ադրբեջան» են անվանում այսօրվա Հայաստանը, Ալիևն ամեն օր նոր պահանջներ է ավելացնում: Պատասխանեց. «Խաղաղության պայմանագիրը կլինի։ Պետք է հավատալ։ Ամեն ինչ կկարգավորվի»:

Ցավալի է, որ նույնիսկ ազնիվ, բարի, ժողովրդի միջից դուրս եկած մարդիկ կան, որոնք չեն նկատում, թե որքան վտանգավոր եզրով է անցնում երկիրը։ Կամ նկատում են, բայց գտել են այդ ամենը չտեսնելու ձևը, համոզել են իրենց, որ ոչ մի վտանգ չկա։ Մարդը լսում է, բայց չի ընդունում։ Փաստը հասնում է ականջին, բայց չի հասնում գիտակցությանը։ Երբեմն թվում է՝ սա այլևս քաղաքական ընտրություն չէ, սա ինքնապաշտպանություն է, սթրեսից ու վտանգներից պաշտպանվելու ձեւ է: Նա մերժում է իրականությունը, որ կարողանա ապրել, որ ներքին փլուզում չլինի։
Վերջում ասացի. «Համոզված եմ՝ ժողովուրդը չի ընտրի Նիկոլին, որովհետեւ փորձելու է փրկել ոչ միայն երկիրը, այլ նաև նրանց, ովքեր դեռ հավատում են ու ընտրելու են նրան»։ Չհամաձայնեց: Նա ինձ չհամոզեց, ես՝ իրեն։

Հ.Գ. Հարցրի՝ ինչո՞ւ «Հրապարակ» չես կարդում, ասաց. «Առաջ կարդում էի, հավանում էի Էդիկ Անդրեասյանի հոդվածները, խիստ քննադատում էր նախկիններին։ Հիմա քննադատում է Նիկոլին, դրա համար չեմ կարդում»։

Երևի կույր սերն ու հավատը հենց այդպես էլ աշխատում է․ մարդը դադարում է լսել հակառակ կարծիքը, խուսափել է ճշմարտությունը լսելուց եւ ապրում է իր բոժոժի մեջ։ Մինչդեռ իսկական լրագրողը, հրապարակախոսը պիտի լինի Էդիկ Անդրեասյան, որը միշտ քննադատում է իշխանություններին` եւ հներին, եւ նորերին: Չի հարմարվում, աչք չի փակում, չի սիրահարվում, չի կուրանում:

Գագիկ ԱՆՏՈՆՅԱՆ