Գիտե՞ք, թե մեր երկիրը երբ կսկսի «դզվել»` երբ հրաշք տեղի ունենա, եւ որոշ պաշտոնների հայտնվեն մարդիկ, որոնք վախկոտ չեն, նամուս-թասիբ, սեփական կարծիք ու սկզբունքներ ունեն, եւ որոնց համար իրենց կյանքի ամենաթանկ արժեքը պաշտոնը չէ: Ասենք, գլխավոր դատախազի պաշտոնում հայտնվի մեկը, որը ոչ թե սրսփա իրեն նշանակող վարչապետի առաջ եւ նրա ամենաանօրինական հրահանգները հնազանդ աշակերտուհու նման կատարի, այլ առաջնորդվի օրենքի տառով եւ չվախենա «ոչ» ասել վարչապետին: Եթե հայտնվեն դատավորներ, որոնք, դատավորի պաշտոնը կորցնելու վտանգն աչքի առաջ, մերժեն անմեղ մարդկանց կալանք տալու միջնորդությունները եւ կանգնեցնեն քաղաքական հետապնդումների ալիքը: Եթե ԱԱԾ տնօրենի պաշտոնին ոչ թե բախտի բերմամբ հայտնված մի ջահել լինի, այլ՝ կայացած մարդ, որը կհրաժարվի իր կառույցը Եկեղեցու դեմ արշավին մասնակից դարձնելուց եւ կմնա լոկ ԱԱԾ լիազորությունների շրջանակներում: Եթե առաջնային մանդատով ձեւավորված օրենսդիր մարմնի ղեկավարի եւ պատգամավորների աթոռներին հայտնվեն մարդիկ, ովքեր կհասկանան, որ վարչապետի ենթակաները չեն եւ ոչ թե իրենք պետք է ենթարկվեն նրա անհեթեթ հրահանգներին, որոնց ներքուստ դեմ են, այլ նա պետք է հաշվետու լինի իրենց առաջ: Եթե իշխող կուսակցության ղեկավար մարմնում լինեն ոչ թե անհայտությունից էլիտա դարձած եւ իրենց կարգավիճակից զարմացած ուսապարկեր, այլ՝ մարդիկ, ովքեր դեմ կարտահայտվեն իրենց կուսակցության ղեկավարի ավանտյուրիստական առաջարկներին: Եթե մարդու իրավունքների պաշտպանի պաշտոնում հայտնվի մեկը, որը ոչ թե հիմար համաժողովներին ելույթներ կունենա եւ աշխարհով մեկ վոյաժների կմեկնի, այլ կփորձի կոնկրետ մարդկանց իրավունքները պաշտպանել` անկախ նրանց հայացքներից ու քաղաքական դիրքորոշումից:
