Հայաստանում կատարվող այս արշավի մասին տեղեկություններն ինչ շոկ կարող են առաջացնել այս մարդկանց մոտ

Նույնիսկ ամանորյա ուղերձում Նիկոլ Փաշինյանը չէր թաքցրել իր հպարտությունը, թե ինչքան շատ երկիր է այցելել և ինչքան շատ հյուրեր է ընդունել 2025-ին: Պարզ է, որ նպատակը դրսից իրեն ուղղված աջակցությունը շեշտելն է: Բայց եկեք փորձենք պատկերացնել, թե եվրոպական, և ոչ միայն եվրոպական, երկրների լիդերներն ինչպես են վերաբերվում այն բարբարոսական արշավանքին, որ Հայաստանի թիվ 1 պաշտոնյան նախաձեռնել է իր երկրի եկեղեցու և նրա առաջնորդի նկատմամբ: Փորձենք որևէ պետության ղեկավարի աչքերով նայել Փաշինյանի քայլերին ու Հայ առաքելական եկեղեցուն հայտարարված պատերազմին:

Դրան նայենք, օրինակ, Վրաստանի վարչապետ Կոբախիձեի աչքերով, ով աշակերտի հեզությամբ կանգնում է Իլյա պատրիարքի սնարի մոտ, որի հետ շփումը դարձել է ֆիզիկապես անհնար` առաջացած տարիքի պատճառով:

Նայենք ՌԴ նախագահ Պուտինի աչքերով, ով չեմ կարծում, թե խիստ հավատավոր քրիստոնյա է, սակայն բաց չի թողնում որևէ կարևոր հոգևոր ծիսակատարություն և չի փորձում միջամտել ռուս ուղղափառ եկեղեցու արարողակարգային հարցերին:

Նայենք Մեծ Բրիտանիայի կառավարության ու վարչապետ Ստարմերի աչքերով: Երկիր, որտեղ կռապաշտության հասնող պաշտամունք ունեն իրենց ավանդույթների նկատմամբ, ուր մնաց Անգլիկան եկեղեցու կամ Քենթրբերիի արքեպիսկոպոսի նկատմամբ որևէ չնչին ոտնձգություն մտքներով անցնի:

Նայենք Իտալիայի վարչապետի, ԱՄՆ կամ Ֆրանսիայի նախագահների աչքերով: Կաթոլիկ եկեղեցու առաջնորդ Հռոմի պապը, նաև այդ երկրներում գործող բոլոր մակարդակների հոգևորականները սրբության սրբոց են` անձեռմխելի ու անբեկանելի հեղինակություններ:

Պատկերացրիք, չէ՞, Հայաստանում կատարվող այս բարբարոս արշավի մասին տեղեկություններն ինչ շոկ և արգահատանք կարող են առաջացնել այս մարդկանց մոտ: Ինչքա՜ն վայրի կերևա հայ հասրակությունը նրանց աչքերում, որ իր պետության գլխին հանդուրժում է եկեղեցին ասպատակող նման սրբապիղծ իշխանության...

Գիտեմ, թե ինչպես կառարկեն ինձ եկեղեցու դեմ արշավող հորդայի անդամները. իբր նրանց եկեղեցին ու հոգևորականները սրբեր են` պաշտամունքի արժանի, կամ` ենթարկվում են իրենց պետությունների ղեկավարներին: Չհավատաք` դա լկտի սուտ է: Աշխարհի բոլոր եկեղեցիներում էլ կան վատ ու լավ հոգևորականներ, ոմանք խախտում են կանոնագրքերը, երբեմն անգամ Քրեական օրենսգիրքը, բայց նրանց պետությունների ղեկավարները կիրթ ու դաստիարակված անձինք են և կարմիր գծեր ունեն... Եվ որոշ հոգևոր առաջնորդներ ավելի ազդեցիկ են, քան իրենց պետությունների առաջին դեմքերը: Այնպես որ քաղաքական ուժերին ու պրոցեսները հաճախ հենց նրանք են կառավարում, այլ ոչ թե հակառակը...