Եթե Հակոբ Պարոնյանը կենդանի լիներ, Փաշինյանի «ներողությունից» կարող էր ստանալ իսկական սարկաստիկ «գոհար»։ Նիկոլ Փաշինյանի կեղծ ներողությունը բառացիորեն բացատրում է, թե ինչպես է նա «ներողություն խնդրում» առանց իրականում ներողություն խնդրելու։ Ոչ թե «ներողություն է խնդրում», որ երկիրը հասցրել է այս օրին, ոչ թե «ներողություն է խնդրում», որ Արցախի մասին խոստումներն ու երազանքները փոշիացան, այլ՝ կոնկրետ երկու արտահայտության համար։ Լսենք նրան․
«ՀՀ Կոռուպցիայի կանխարգելման հանձնաժողովը երկու հայտնի դրվագներով վարքագծի կանոնների խախտում է արձանագրել իմ խոսքում»։ «Ներողություն խմդրելով», միաժամանակ արձանագրում է․ «Իսկ հոգեւոր նորոգման օրակարգում ես ինքս պիտի իմ բացթողումներն ընդունեմ, էմոցիաներս ավելի լավ կառավարեմ»։
Այ սա է իսկական պետական մոտեցումը՝ ներողություն՝ մանրուքների համար, իսկ «մեծուքները» թող մնան անփոփոխ։ Փաշինյանը «ներողություն է խնդրում» ոչ թե ժողովրդի կրած ցավի ու կորուստների համար, այլ Կոռուպցիայի կանխարգելման հանձնաժողովի «գրառումների» համար։ Իսկ ժողովրդին մնում է միայն կրկնել․ «Տեր օղորմեա»։ Ստացվում է, որ երկիրը կորավ, բայց արտահայտությունը մնաց։ Ներողություն բառն էլ, ինչպես մյուս արժեք ունեցողբառերը, Փաշինյանի կողմից արժեզրկվեց, ինֆլացիայի ենթարկվեց։ Փաշինյանը ժողովրդին «ներողություն է խնդրում» այնպես, ինչպես չարաճճի աշակերտը, որին ուսուցիչն ասում է՝ «գրատախտակն ես քերել», իսկ նա լայն ժպիտով պատասխանում է՝ «դե լավ, ներողություն, այլևս տառերն այդպես չեմ աղավաղի»։ Բայց դասամիջոցին, ինչպես միշտ, շարունակում է պատերը պոկել։
Ինչ վերաբերում է նրա «հոգևոր նորոգման օրակարգին»՝ այստեղ միայն մի հարց է առաջանում․ ո՞վ պիտի նորոգի հենց Փաշինյանի հոգևոր շենքի տանիքը։ Այնտեղից վաղուց ջուր է հոսում, ու հնարավոր չէ, որ նման պայմաններում մարդիկ գոյատեն։ Պետք է ոչ թե նորոգել, այլ փոխել տանիքը, որովհետև անձրևաջուրը ոչ թե կաթում , այլ շը՜ռռ ձայն հանելով «ջորդանից շռում է»։
