Իրական «հրթիռներն» այսօր Աջապահյանի շուրթերից են արձակվում

Միքայել Աջապահյանը, երևի թե, սարսափ է առաջացնում՝ որովհետև չի լռում։ Սրբազանին իշխանությունը որպես քաղաքական գործիչ է ներկայացնում, այդ դեպքում հասկանալ է պետք՝ եթե Աջապահյանը քաղաքական գործիչ է, ապա ի՞նչ են իրենք, մնացածները, որ ամեն օր ամբիոնից քարոզում են սուտ խաղաղություն, կեղծ բարեկեցություն, և ամենակարևորը՝ մոռացված արդարություն։ Սրբազանի «քաղաքականությունը» շատ պարզ է․ դա այն քաղաքականությունն է, որ ժողովուրդը պահանջում է՝ առանց կուսակցության գրասենյակ, առանց PR թիմերի, առանց պլակատների։ Նրա խոսքը երբեմն կոշտ է, երբեմն սուր, բայց հենց դրա համար է թանկ․ որովհետև իրական է։ Իսկ իրենք ի՞նչ են։ Թող տան նաև իրենց բնութագիրը։ Սրբազանի ձայնը եկեղեցու պատերի միջից է գալիս․ դա ժողովրդի աղոթքն է։ Պետք ընդունել, երբ Եկեղեցու զանգերն են խոսում, իշխանության խոստումները լռում, խամրում են։ Երբ Եկեղեցու զանգերն են հնչում, ուրեմն իշխանությունը տեղում չէ։ Իշխանությունը չլսե՞ց Եկեղեցու ձայնը։ Տեղու՞մ էր։  Այդ զանգերը ժողովրդի ճիչն են, տագնապը, կանչը։ Արդարությունը չունի կուսակցական պատկանելություն․ Աջապահյանն ուղղակի բարձրաձայնում է այն։ Սրբազանը  քաղաքական գործիչ չէ, բայց նրա ճշմարտությունը շատ ավելի քաղաքական է, քան իշխանության բոլոր խոստումները։ Աջապահյանի ճշմարտությունը ժողովրդի ձայնն է։ Իսկ ճշմարտությունը, ինչպես միշտ, խանգարում է իշխանությանը։ Ու եթե մեկ օր որոշենք ընտրել մեր իսկական «հակաօդային պաշտպանությունը», ապա քաղաքական գործիչներին մի կողմ թողեք․ իրական «հրթիռներն» այսօր Սրբազանի շուրթերից են արձակվում։

Հիշենք Եկեղեցու դիմադրությունը ՝ Աջապահյանի  ձերբակալության պահին։ 2025 թվականի հունիսի 27-ին ազգային անվտանգության ուժերն Աջապահյանին ձերբակալելու գնացին, սակայն հոգևորականների և հավատացյալների խիտ ամբոխը կանգնեցրեց նրանց՝ զանգերի ղողանջների տակ։ Նույն օրը Աջապահյանը հանգիստ ու վճռական ելույթով հայտարարեց. «Ես երբեք չեմ մաքրում և հիմա էլ չեմ մաքրում։ Որն է իրական վտանգը՝ չե՞ք լսում, որ մեր դիմացը կանգնած է հաղթող ճշմարտությունը»։ Նա մեղադրվում է ոչ միայն մի արտահայտության, այլ բազմաթիվ մակարդակներում և ժամանակացույցով արված հայտարարությունների համար՝ 2024-ին ու 2025-ին, որոնք իշխանությունը նշանակել է որպես «զավթման կոչ»։ Աջապահյանն այդ արտահայտությունները համակարծիք է համարում՝ որպես ժողովրդական պահանջ, ոչ թե անձնական հավակնություն։ Նա հրաժարվել է որևէ պաշտոնական հավակնությունից։ Սա փաստ է, որ իր խոսքը իշխանության ձգտում չէ, այլ հավատացյալ ժողովրդի կոչ։ Դատարանում հնչեցված  արտահայտությունները իրական «հրթիռներ են»։ Իշխանությունը դրանից է վախենում ու Աջապահյանին փակի տակ պահելով, փորձում լռեցնել ժողովրդի արդար պահանջը, ձայնը։