Ինչու՞ են եզակիներին «Մեծ» անվանում։ Որովհետև նրանց խոսքի գլխավերևով դարերը թռչում են, բայց խոսքը մնում է։ Երբ Հայրենիքը հրդեհվում է, նրանք առաջինն են շտապում կրակը մարելու։
Այսօր մեր Հայրենիքը կրկին կրակի մեջ է։ Եվ հարց է՝ ունե՞նք Մեծեր, որոնք կգան օգնության։
Այսօր Սիլվա Կապուտիկյանի հիշատակի օրն է։ Նրա կոչումները, տիտղոսները շատ են, բայց առավել կարևոր է նրա հոգու մեծությունը։ Նա կամուրջ էր՝ Հայաստան, Արցախ, Սփյուռք։
1960-ականներին, երբ հայրենադարձությունը մեծ թեմա էր, շատերը երկմտում էին․ «Կկարողանա՞նք ազատ շնչել։ Չե՞ն լռեցնի մեր ձայնը»։ Մի անգամ Փարիզում, մշակութային հանդիպման ժամանակ, երիտասարդ սփյուռքահայերից մեկը բարձրաձայնեց այդ հարցը․
– Տիկին Կապուտիկյան, ի՞նչ երաշխիք ունենք, որ եթե գանք Հայաստան, մեր խոսքը չի լռեցվի։
Դահլիճում լռություն տիրեց։ Եվ այդ լռության մեջ հնչեց Սիլվայի կտրուկ պատասխանը․
– Հայրենիք գալու համար երաշխիք մի՛ փնտրեք։ Երբ տունը հրդեհված է, այնտեղ չեն գնում ապահովության, այլ՝ փրկելու։ Եթե մենք չլինենք այդ կրակի մեջ, ո՞վ պիտի մարի այն։
Ասում են՝ այդ օրվա հանդիպումից հետո շատ ընտանիքներ հենց նույն երեկոյից սկսեցին ճամպրուկներ հավաքել։ Որովհետև Հայրենիքը զոհողությունից է սկսում։
Այսօր արժե հիշել այդ խոսքերը։ Որովհետև մեզ փորձում են համոզել, թե զոհողությունը ոչինչ է։ Ասում են՝ «Նրանք զոհվել են հանուն ոչնչի»։ Սա հայի ոգին կոտրելու ամենավտանգավոր գործիքն է։
Այո, այսօր կան մարդիկ, որ մտածում են․ «Ինչու՞ ինչ-որ բանից հրաժարվել, եթե կարելի է ապրել առանց Հայրենիքի ու կուշտ»։ Բայց դա գոյատևել է, ոչ թե ապրել։ Կապուտիկյանը գրում էր․ «Միայն ապրելը քիչ է ինձ համար»։
Այսօր մեզ սովորեցնում են միայն գոյություն ունենալ։ Բայց մենք ուրիշ ժողովրդի զավակներ ենք։ Մեր Տունը դեռ կրակի մեջ է։ Եթե մենք չմարենք այդ կրակը, ո՞վ պիտի մարի։
Հիշենք Կապուտիկյանի պատգամը․ երաշխիք մի՛ փնտրեք։ Գործեք։ Մի՛ թողեք, որ կրակը մոխրի մեզ։ Որովհետև Հայրենիքը պահում են նրանք, ովքեր պատրաստ են այրվել դրա հետ միասին, բայց չթողնել, որ այն մարի։
