Մենք, իհարկե, Բաքվի «արդարադատությունից» չնչին ակնկալիք չունեինք, եւ այս դատավճիռները, որոնք երեկ արձակվեցին Ադրբեջանի դատարանի կողմից, կանխատեսելի էին, ու այդ պատժաչափն էլ ոչինչ չի նշանակում, որովհետեւ ակնհայտ է՝ դատվում են հայրենիքին, Արցախին ծառայություններ մատուցած անմեղ մարդիկ, դատվում է հայ ժողովուրդը, սա դատավճիռ է ընդդեմ Հայաստանի Հանրապետության, եւ միայն չհայը կարող է սա ընդունելի համարել։ Բայց այս ամենի մեջ մի բան է սարսափեցնում։ Իբրեւ թե խաղաղության ճանապարհով գնացող Ալիեւն ու Նիկոլ Փաշինյանը ձեւացնում են, թե սա կապ չունի խաղաղության գործընթացի հետ։ Բայց այն, որ Ալիեւը ձեւացնում է՝ նորմալ է, իսկ ինչո՞ւ է նման կերպ պահում իրեն, ոչ բարով՝ Հայաստանի ղեկավար կոչվողը։ Ինչո՞ւ է նա դատավճիռների արձակման նախորդ օրը գնում Աբու Դաբի՝ հրճվալից դեմքով կանգնում հայասպան Ալիեւի կողքին, բռնում նրա ձեռքը, ինչ-որ մրցանակ ստանում, որը երկու «արյունակից եղբոր» նման համատեղ են ստանում։ Իսկ կարո՞ղ ենք ենթադրել, որ այս դատավճիռները համաձայնեցված են եղել նրա հետ։ Իսկ կարո՞ղ ենք ասել, որ Ալիեւի ձեռքը բռնողը, շնորհակալություն հայտնողը (հայտնողները) այս դատավճիռների եւ մեր հայազգի գործիչների խոշտանգումներին հավասարապես մասնակից են ու աջակցում են Ալիեւին, որ նրանց դատի ու պահի Բաքվում։ Իսկ կարո՞ղ ենք ենթադրել, որ սա արվում է նաեւ այն նպատակով, որ Նիկոլ Փաշինյանն ու ՔՊ-ն վերարտադրվեն եւ իրական մրցակից չունենան, չէ՞ որ արցախցի գործիչները կարող էին նաեւ արժանի մրցակիցներ լինել։ Իսկ կարո՞ղ են ոմանք ենթադրել, որ Հայաստանի ղեկին նստած մարդիկ ոչ միայն այս՝ հայազգի գործիչներին բանտում խոշտանգելու եւ ցմահ դատելու հարցում են համագործակցում մեր թշնամու հետ, այլ նաեւ՝ ուրիշ հարցերում։
