Խաղաղությունը՝ որպես խայծ, որպես շիրմա, որպես արդարացում... այս իշխանությունը «խաղաղություն» հասկացությունն էլ վարկաբեկեց, դարձրեց իր վախերը թաքցնելու, իր հակահայկական քայլերն արդարացնելու, մարդկանց մոլորեցնելու, հնազանդեցնելու գործիք:
5 տարի շարունակ հավանական պատերազմի վախով եւ այդպես էլ չհաստատվող խաղաղությունը շահարկելով` 2021-ին վերարտադրվեցին, հիմա էլ ուզում են 2026-ին ընտրվել եւ մնալ իշխանության: 5 տարի շարունակ մեզանում ամենից շատ գործածված, յուրաքանչյուր մարդու համար բաղձալի այդ արտահայտությունը չարաշահեցին ու շահագործեցին, դրա անվան տակ հարյուրավոր հակահայկական ու մերժելի որոշումներ կայացրին, ստիպեցին հաշտվել դրանց հետ:
Նվաստացուցիչ խաղաղության հասնելու համար հրաժարվեցին Արարատի սիմվոլից, «Արեւմտյան Հայաստան» ու «Հայոց պատմություն» տերմիններից: Մինչդեռ անբարոյական է, երբ պատրաստ ես հրաժարվել պապերից քեզ ժառանգություն հասած հողից, քո ինքնությունից, արժանապատվությունից` հանուն հորինված ու կեղծ խաղաղության:
2023-ին հենց այդ կեղծ ու անպատիվ խաղաղությունը պահելու համար այս իշխանությունը հրաժարվեց Արցախը պաշտպանելուց:
Հանուն այդ կեղծ ու երերուն խաղաղության հայտարարեցին, որ գերիների հարցերով չեն զբաղվում, որպեսզի խաղաղության փաստաթղթի ստորագրումը չվիժեցնեն:
Խաղաղություն բերելու անվան տակ համաձայնեցին Մինսկի խմբի ֆորմատի լուծարմանը, հրաժարվեցին միջազգային ատյաններում հայցերից:
Հիմա էլ հայտարարում են, որ արցախցիների վերադարձի թեման բարձրացնելը կարող է վտանգել խաղաղությանը:
Բայց պետք է հայ մարդիկ հասկանան, որ ամեն ինչ իր գինն ունի, այդ թվում` խաղաղությունը:
Ոչ մի բանի համար չի կարելի չափից դուրս մեծ գին վճարել:
