«Հրապարակ»․ Առաջիկա շարժումը շատ ավելի մտածված ու հաշվարկված կլինի

Մեր զրուցակիցն Ազգային ժողովի 6 գումարումների պատգամավոր, ՀՀԿ-ական Գագիկ Մինասյանն է, ում հետ զրուցել ենք Քննչական կոմիտեի մոտ։

- Արմեն Աշոտյանը կալանավորվեց։ Քրգործը վաղուց էր հարուցված, ենթադրություններ ունե՞ք, թե ինչու հենց հիմա Աշոտյանին կալանավորեցին։

- Գիտեք, իմ պատասխանն իրավական չի կարող լինել, ինքս իրավաբան չեմ, սակայն քաղաքական իրավիճակը հուշում է, որ այդպիսի քայլերի իրենք պետք է դիմեին, որովհետեւ այն բոլոր քայլերը, որոնք իրենք կատարել են ե՛ւ հայ-թուրքական հարաբերություններում, ե՛ւ հայ-ադրբեջանական, խայտառակ պարտությունների է բերում մեր ժողովրդին, մեր պետությանը, Արցախին, եւ այս պարագայում շատ բնական է, որ ակտիվ քաղաքական գործիչներին, հատկապես այնպիսի գործիչներին, ինչպիսին Աշոտյանն է, պետք է փորձեն հեռացնել քաղաքական ասպարեզից, ես ենթադրում եմ, որ սա դրա դրսեւորումն է։

- Սպասո՞ւմ եք ընդդիմադիր գործիչների նոր ձերբակալություններ, կալանքներ։

- Ասեմ, որ ես չեմ զարմանա, եթե այդպիսի բաներ լինեն, որովհետեւ իսկապես պրոցեսները խոսում են այն բանի մասին, որ հասարակության ստվար հատվածն այլեւս ընկալում է, թե ինչ ողբերգության առաջ է ինքը կանգնած, թե ինչ ողբերգություն է բերում իր գլխին այս իշխանությունը, եւ որպեսզի դա կոտրվի, հասարակության մոտ հիասթափությունը երբ մեծանա, համոզված եմ, որ իշխանությունները կարող են գնալ այդպիսի քայլերի։

- ԵՄ արտաքին գործերի եւ անվտանգության քաղաքականության հարցերով բարձր ներկայացուցիչ Ջոզեֆ Բորելը հայտարարեց, որ Հայաստանի ոչ մի նախկին իշխանություն Արցախն Ադրբեջանի կազմում չի ճանաչել, մինչդեռ Նիկոլ Փաշինյանը դա բազմիցս գցում էր ձեր իշխանության «գրպանը»։

- Ես կարծում եմ, որ կոնկրետ Փաշինյանի համար շատ ավելի կարեւոր է Ալիեւի ասած միտքը, քան Ժոզեֆ Բորելինը, քանի որ ինքը, իմ գնահատմամբ, իսկապես թուրքական գործակալ է, եւ այստեղի իշխանությունն իսկապես թուրքական գործակալների իշխանություն է, այ, դա, կարծում եմ, ավելի մեծ բացահայտում կլինի, եթե իր բոսն այդպիսի բան ասի։

-  Արցախի հարցում Փաշինյանի դիրքորոշումը հստակ է․ պատրաստվում է ստորագրել եւ ճանաչել Ադրբեջանի կազմում։ Ձեր կարծիքով՝ դրա հետեւանքներն ինչպիսի՞ն են լինելու։

- Գիտեք՝ ես չեմ պատկերացնում, որ Հայաստանն ու Արցախը թույլ կտան, որ այդպիսի համաձայնագիր ստորագրվի, իսկ եթե, Աստված մի արասցե, ստորագրվի, պրոբլեմները շատ խորն են լինելու, որովհետեւ մի բան է, երբ նոյեմբերի 9-ի հայտարարագիրը կար, բայց մեկ այլ բան է, երբ խորհրդարաններով վավերացված համաձայնագիր է։ Ես առավել քան համոզված եմ, որ մեր ժողովուրդը դա թույլ չի տա։

- Այդ առումով քննադատություն կա ընդդիմության, նախկին իշխանությունների հասցեին, որ ժողովրդին չեն կոնսոլիդացնում, որպեսզի կանխեն փաստաթղթի ստորագրումը։

- Դուք հետաքրքիր ձեւակերպում տվեցիք՝ «Ընդդիմության եւ նախկին իշխանությունների»։ Ես չեմ կարծում, որ դրանք հոմանիշներ են, ընդդիմությունը շատ ավելի լայն է, քան նախկին իշխանությունները, եւ ես պետք է ասեմ, որ, այո, ընդդիմությանը մինչ այսօր չի հաջողվել իր հիմնական խնդիրն իրականացնել, բայց առավել քան համոզված եմ, որ ընդդիմությունն այն ընթացքում որոշակի խնդիրներ լուծել է եւ լուծել է ոչ միայն հասարակության մոտ իշխանության իրական դեմքը պարզելու առումով, այլեւ ինքը՝ ընդդիմությունն է հասունացել, եւ ես այդ պատճառով եւս համոզված եմ, որ առաջիկա ընդդիմադիր շարժումը շատ ավելի մտածված, պլանավորված ու հաշվարկված կլինի, եւ մենք կհասնենք հաջողության։

- Բայց ուշ չի՞ լինի։

- Եթե մենք դա անեինք կես տարի առաջ, ավելի լավ կլիներ, եթե անեինք մեկ տարի առաջ, շատ ավելի լավ կլիներ․․․, իհարկե, ամեն օր ավելի է ուշանում, բայց կարծում եմ՝ այդ հարցադրումը ճիշտ չէ, դա լավ հարցադրում չէ։ Եթե էմոցիաները մեզ ստիպեն, որ օր առաջ այդ քայլին գնանք առանց պատրաստված լինելու, ապա, կարծում եմ, ջուր կլցնենք իշխանության ջրաղացին։

- Հիմա տարբեր շարժումներ կան՝ «Միասին», «Հայաքվե», «Դիմադրություն», «Համախմբում» եւ այլն։ Այս շարժումներն անջատ են գործում, ինչո՞ւ չեն համախմբվում եւ մեկ միասնական շարժում դառնում։

- Ես կարծում եմ՝ երբ իսկապես համաժողովրդական շարժման շունչը զգացվի, այդ բոլոր շարժումները կհամախմբվեն։ Գոնե ես, որպես հայ մարդ, չեմ կարող դա չպատկերացնել, որովհետեւ այդ շարժումները հայ մարդկանց կողմից առաջնորդվող շարժումներ են, իսկ մինչ այդ ես այստեղ բացասական բան չեմ տեսնում, որովհետեւ մեզ համար, կարծում եմ, կարեւորն այդ համախմբումն է՝ մոբիլիզացիան։ Եթե ամեն մի հատված մոբիլիզացվի յուրովի, կարծում եմ՝ ապագայում նրանք կմիավորվեն։ Եթե այդ հատվածն այսօր չմոբիլիզացվի իր քաղաքական ուժի, հասարակական ուժի, նույնիսկ հայրենակցական ուժի շուրջը, ապագայում՝ այդ հիմնական մեծ գործընթացի ժամանակ, նրանց մոբիլիզացնելը լրացուցիչ ջանքեր է պահանջելու։

- Նաեւ ասում են, որ ընդդիմադիր դաշտը նախկիններն են զբաղեցրել, չեն թողնում, որ նոր քաղաքական ուժեր ի հայտ գան, իսկ ժողովուրդը նախկիններին չի ուզում, դրա համար փողոց դուրս չի գալիս, իշխանափոխություն էլ չի լինում։

- Որ ասում եք՝ «դաշտը», այդ դաշտն ինչ-որ քառակուսի մետրերով սահմանափակվա՞ծ է։ Դաշտն ամբողջ Հայաստանի Հանրապետությունն է եւ այն շարժումները, որոնց մասին Դուք քիչ առաջ խոսեցիք։ Դաշտը բաց է, եւ դրա մասին խոսել կարող են միայն մարդիկ, որոնք ուզում են ջուր լցնել իշխանությունների ջրաղացին։ Ես Ձեզ պետք է հիշեցնեմ մեր վերջին համագումարի 3 կարգախոսները․ մենք ասում էինք՝ զրո համագործակցություն այս կապիտուլյանտների իշխանության հետ, մաքսիմալ աջակցություն բոլոր ազգային շարժումներին եւ զրո ամբիցիա։ Այսինքն՝ մենք մաքսիմալ աջակցություն ցուցաբերել ենք եւ ցուցաբերում ենք բոլոր ազգային ուժերին։