2021 թվականից հետո բոլոր նրանք, ովքեր մեծ հույսեր էին կապում պառլամենտական ընդդիմության հետ, որոշ առումով հիասթափվեցին, կոտրվեցին, կարծես, համակերպվեցին նաև այն բոլոր հակապետական ու հակահայ գործողությունների հետ, որոնք իրականացնում է իշխանությունը: Առհասարակ ճիշտ է, որ հաղթանակը հազարավոր տերեր ունի, իսկ պարտությունն` անտեր է: Այ եթե, օրինակ, ընդդիմությունը հաղթեր 2021-ի ընտրություններում շատերը այսօր օրնիբուն կքծնեին նույն Ռոբերտ Քոչարյանին, որպեսզի ինչ-որ պաշտոն ստանան, կամ մի քանի կոպեկ ավել վաստակեն, բայց քանի որ նա չկարողացավ ամբողջությամբ վերցնել իշխանությունը, նրա ուղղությամբ քարեր նետողների թիվն օրեցօր ավելանում է:
Մի կողմից ընդդիմությանը հարվածում են ՔՊ-ականները, մյուս կողմից` իբրև թե այդ հիասթափվածները, որոնք այսօր իրենց պահում են ճիշտ այնպես, ինչպես լատենտ իշխանականները: Սրանք որպես կանոն այն մարդիկ են, ովքեր ամեն հարմար առիթով փնովում են ընդդիմությանը:
Ամենաթարմ օրինակը Նիկոլ Փաշինյան-եկեղեցի հակամարտությունն է: «Հիասթափվածները» գրում են, որ այս ընդդիմությունը տկար է, բանի պետք չէ, որ մեծ սխալ են գործել` հավատալով, ընտրելով նրանց և այլն: Այսօր նման մի գրառում էր արել նաեւ ռեժիսոր Մհեր Մկրտչյանը, գրելով, թե` ապուշություն է արել 2021-ին ընդդիմությանը հավատալով: Այս մտքից կարո՞ք ենք ենթադրել, որ Մհերը զղջում է Նիկոլին չընտրելու, ընդդիմությանը ձայն տալու համար: Բայց ակնհայտ է, որ 2021-ին չկար այլընտրանք, չկար երրորդ ուժ` կամ Նիկոլին պետք է ընտրեինք, կամ` այսօրվա ընդդիմությանը: Այսինքն, Մհեր Մկրտչյանն ափսոսում է, որ Նիկոլին չի տվել իր քվեն:
Ցավալի է, որ երբեմն գերագնահատում ես ոմանց խելքն ու քաղաքական հասունությունը, իսկ վերջում պարզվում է, որ նրանք` իշխանականների նման, միայն իրենց անձնական նեղ շահերի մասին են մտածում և չհասնելով ինչ-ինչ արդյունքների, սկսում են իրենց անձնական նեղացածությունը վերագրել հայրենիքի հանդեպ սիրո…. Նման մտքեր ունեցող մարդիկ շատ են, Մկրտչյանի օրինակը պարզապես ամենաթարմն էր:
Դե ինչ ասենք նման կերպ մտածողներին` ընկերներ, ընտրություններին ուղիղ մեկ տարի մնաց, շատ մի տխրեք, 2026 թվականին կկարողանաք «ուղղել» ձեր սխալը` կընտրեք Նիկոլին, որպեսզի ձեզ «ապուշացած չզգաք»:
