Մի առիթով Նիկոլ Փաշինյանն ասել է, որ ինքն ամենալավն է ճանաչում հայ ժողովրդին եւ գիտի, թե ինչ է ուզում մեր ժողովուրդը: Այսինքն՝ ինչ է պետք, որ ժողովուրդը նորից քվե տա իրեն, եւ ինքը շարունակի կառավարել երկիրը: Նրա բոլոր քայլերին պետք է նայել այս պրիզմայով: Գոնե ներքաղաքական կյանքում նա առաջնորդվում է հայ ժողովրդի մասին իր գիտելիքներով ու պատկերացումներով: Ըստ այդմ, կարող ենք վստահաբար պնդել, որ Նիկոլ Փաշինյանը հայ ժողովրդին համարում է վախկոտ, ողորմելի մի հանրույթ, որը սարսափում է ոստիկանից ու ԱԱԾ-ից, բերդից ու քննիչից, քրեական գործից ու դատվելուց: Քրեական գործերի այս տեղատարափը, ոստիկանների առատությունը, իր շարասյանն ուղեկցող պարեկների աղմուկ-աղաղակը հենց այս սարսափի մթնոլորտ ստեղծելուն են ուղղված, որ վախեցնի մարդկանց եւ օգտվի նրա վախերից:
Մյուս որակը, որը, ըստ Փաշինյանի, բնորոշ է մեր ազգին, շահն է, փողը, լավ կյանքի ձգտումը, որը, իր կարծիքով, հայ մարդու համար վեր է հայրենիքից ու պետությունից: Դա է պատճառը, որ նա գիշեր-ցերեկ խոսում է լավ ապրելու մասին, այստեղ հաց` այստեղ կաց, հարկատուն մեր հերոսն է, հարստացրու եւ հարստացիր: Նաեւ փորձում է պետական սուղ միջոցներից ինչ-որ խավերի կաշառել, օրինակ` փոքր վարկեր ունեցողների հոգսը թեթեւացնել, մի քանի հազար դրամ թոշակ ավելացնել: Մյուս թերությունը, որը, ըստ Փաշինյանի, առկա է հայ մարդու մոտ, տգիտությունն է` անկիրթ, անուսում լինելը, եւ այդ պատճառով են ինքն ու կինը որոշել կրթել ազգին, ինչ-որ մտքեր կրկնել, դատարկ ճառեր ասել` հայրենիքի, իրական Հայաստանի, պետության, ճանապարհները բացելու, ակադեմիական քաղաքի եւ արհեստական բանականության համաշխարհային կենտրոն դառնալու մասին` հույսով, որ անկիրթ մարդիկ այս ամենը բարձր կգնահատեն:
