Արշակ արքեպիսկոպոս Խաչատրյանին կալանավորելու համար մոգոնված պատմությունը վկայում է, որ «քեռակնոջը դոմփելու» մեղադրանքով նրան չկարողացան վարկաբեկել ու խեղճացնել, եւ դա ամբողջությամբ հիմնված էր կեղծիքի վրա: Ու քանի որ չի գտնվել խելքը գլխին տարբերակ, օգտագործվեց տխմարագույնը՝ «ուրիշի ջեբը պլան գցելու» պատմությունը: Սկզբում հայտարարվեց, որ ինքն է ինչ-որ մեկի գրպանը պլան գցել: Հետո երեւի գցել-բռնել են, որ հոգեւոր մարդը դժվար թե իր մոտ պլան պահի ու հետն էլ գցի ուրիշի գրպանը, կանգ են առել իբրեւ թե ավելի ճշմարտանման տարբերակի վրա՝ դա հրահանգել է ուրիշին: Բայց դա նշանակում է, որ պետք է գտնեն մեկին, որն իր վրա կվերցնի այդ հանցանքը: Ու այդ անձն էլ պետք է շփված լինի հոգեւորականի հետ, ինքնախոստովանական ցուցմունք տա ու դատվի, որովհետեւ բուն հանցանքը կատարողն ինքն է, ոչ թե Արշակ սրբազանը: Բայց դա այնքան էլ կարեւոր չէ, որովհետեւ եթե չգտնվի էլ, Սրբազանին բանտում կպահեն մինչեւ 2026-ի ընտրությունները: Իսկ դրանից հետո, ինչպես մեր ժողովուրդն է ասում՝ «յա՛ էշը, յա՛ իշատերը»:
Ի դեպ, իշխանափոխությունից հետո շատ հեշտ կարելի է բացահայտել «պլան գցելու» դրվագը մոգոնած անձին: Նա կլինի այն իրավապահների շրջանից, ովքեր հենց նման գործերով են զբաղված: Իսկ նա, ով ծանոթ է գեբելսյան մանիպուլյացիոն մեթոդներին, վերադասի մոտ հիմնավորել է այդ մեղադրանքի «աշխատող» լինելը: Գեբելսյան մեթոդներից մեկն ասում է՝ ինչքան անհավանական է մեղադրանքը, այնքան այն ընդունելի կլինի զանգվածների համար, որովհետեւ ով ասես կարող է մոգոնել «ստից» կեղծիք՝ նույնիսկ կիսագրագետ մեկը: Իսկ տրամաբանությունից դուրս կեղծիքը մարդկանց կստիպի մտածել, որ նման բան անհնար է: Բայց եթե ասում են, ուրեմն մեջը ճշմարտություն կա: Ու հենց այդ պատճառով էլ ընտրվել է թմրանյութի պատմությունը: Իմ կարծիքով, որպես այդպիսի աննորմալ կեղծիք, սկզբում մոգոնվել է «քեռակնոջ» պատմությունը, բայց քանի որ այն սպասված ազդեցությունը չունեցավ, իշխանությունն անցավ պլան Բ-ին: Իշխանություն ասելով միշտ պետք է հասկանալ վարչապետի աթոռից իր ողջ էությամբ կառչած Նիկոլին:
Ի՞նչ կարող ենք եզրակացնել այս պատմությունից: Նախ՝ այն, որ հանուն իշխանության պահպանման, վարչապետի աթոռից կառչած անձը պատրաստ է ամեն ինչի, այսինքն՝ բարոյական բոլոր սահմաններն անցնելուն, բոլոր օրենքները խախտելու, իսկ իրավապահներին դարձրել է կամակատարներ: Դա, բնականաբար, աննորմալ իրավիճակ է Արեւմուտքի կողմից աջակցություն վայելող «ժողովրդավարության» պարագայում: Մեր երկրում, փաստորեն, ոչ ադեկվատությունը սահմաններ չունի, եւ դա կարող ենք գնահատել որպես հայաստանյան «ժողովրդավարության» էություն: Ինչ վերաբերում է Եվրամիությանը եւ եվրոպական երկրներին, ապա դրանք թքած ունեն մեր երկրի ու մեր ժողովրդի վրա՝ մարդկանց «կերակրելով» վիզաների ազատականացման անիմաստ գաղափարով: Անիմաստ, քանի որ Նիկոլի «սիրելի» ժողովուրդը հիմնականում այն զանգվածն է, որը Եվրոպա չի մեկնում: Իսկ վարկային ու դրամաշնորհային միջոցների առնչությամբ էլ ասենք, որ դրանք հատկացվել ու շարունակում են հատկացվել հակահայաստանյան ինչ-ինչ նպատակների իրականացմանը, ինչը մենք զգում ենք մեր մաշկի վրա՝ 3 տասնամյակ ապրելով նրանց կողմից գեներացված միջավայրում:
