«Հրապարակ». Այո, մենք էլ ենք կոշտ եղել, բայց ո՛չ զոհ ենք ունեցել միտինգ ցրելիս, ո՛չ էլ պատմությունների մեջ ենք ընկել

Սեպտեմբերի 21-ին Եռաբլուրում ոստիկանության՝ զոհված ու անհետ կորած զինծառայողների ծնողների նկատմամբ ցուցաբերված վայրագ գործողությունների վերաբերյալ զրուցել ենք ՀՀ նախկին փոխոստիկանապետ, ոստիկանության կրթահամալիրի նախկին պետ, ոստիկանության գեներալ-լեյտենանտ Հովհաննես Վարյանի հետ։

- Պարոն Վարյան, վստահ եմ՝ տեսել եք, թե ինչպես էին երկու օր առաջ Եռաբլուրում կարմիրբերետավոր ոստիկանները վարվում զոհված զինվորների ծնողների, այդ թվում՝ մայրերի հետ։ Ի՞նչ գնահատական կարող եք տալ դրան։

- Ես միայն մի բան կարող եմ ասել, որ շատ անդուր տեսարան էր։ Իսկ էս դեպքում խոսել պրոֆեսիոնալիզմի մասին՝ էդտեղ ավելի շատ պրոֆեսիոնալիզմը չէ, մարդիկ գուցեեւ իրենց պարտականություններն են կատարում, բայց կան սահմաններ, որը չի կարելի անցնել, ու նաեւ կարեւոր է՝ ում դեմ, ում հանդեպ։ Էդ բոլորը պիտի հաշվի առնվի։ Եթե հանցագործներ լինեին, կարելի էր կոպիտ վարվել, բայց ո՛չ զոհվածների ծնողների հետ։ Եվ դա շատ վատ տպավորություն է թողնում, ավելի լավ է՝ ինձ մի զանգեք, զանգեք էն զինվորներին, որոնք հիմա սահմանին կանգնած են, իրենց զանգեք՝ իրենք Ձեզ ավելի լավ կպատասխանեն։

- Չեմ կարծում, թե սահմանին կանգնած զինվորներին արժե անհանգստացնել այս հարցով, որ իմանանք, թե իրենց զոհված ընկերների ծնողների հետ նման կերպ վարվելուն ինչպես են վերաբերվում։

- Դե, իրենք պիտի հաշվի առնեն, որ իրենց ծնողներին էլ են էդպես վերաբերվելու, դրա համար եմ ասում։

- Իսկ Ձեր օրոք ինչպե՞ս էր, Դուք ինչո՞վ էիք առաջնորդվում այդպիսի իրավիճակներում։

- Ես 12 տարուց ավելի անձամբ եմ ղեկավարել էդ ծառայությունները, բայց որեւէ մի անգամ չի եղել, որ անցնեմ սահմանները։ Այո, խիստ ենք եղել, այո, կոշտ ենք եղել, բայց ո՛չ զոհ ենք ունեցել միտինգ ցրելիս, ո՛չ էլ ինչ-որ պատմությունների մեջ ենք ընկել:

- Բա Մարտի 1-ի տասը զոհե՞րը։

- Էդ իմը չէ։ Եթե չգիտեք, հիշեցնեմ, որ 2007 թվականի հունիս ամսին Ռոբերտ Քոչարյանն ինձ ազատեց պաշտոնից, էնպես որ, 2008 թվականի մարտի 1-ն ուրիշի գրպանը գցեք, էդ իմը չէ։ Իմ ժամանակ չի եղել Մարտի 1։

- Որեւէ մեկի գրպանը չեմ գցում, նկատի ունեմ, որ մարդիկ հիշում են, թե ինչպիսին էին նախորդ իշխանությունների ժամանակ ոստիկանության գործողությունները, եւ առաջինը Մարտի 1-ն են օրինակ բերում։

- Ուրեմն, Մարտի 1-ը խնդրում եմ չհամեմատել էս դեպքի հետ։

- Ի՞նչ եք կարծում, նման բաներն իշխանության ուղիղ ցուցումո՞վ են տեղի ունենում, որ ոստիկանությունն այսպիսի կոշտ պահվածքով է աչքի ընկնում, թե՞ կարմիրբերետավորներն իրենք են որոշում այդպես վարվել։

- Ոստիկանները չեն կարող ինքնագլուխ էդպիսի բաներ որոշել: Ոստիկաններին խնդիր է դրվում, իսկ տակտիկական մեթոդները՝ ոնց անեն, դա որոշում է արդեն ավելի ցածր պաշտոնյան, որը որոշում է ընդունում տեղում։ Դա գումարտակի հրամանատար կլինի, թե գնդի հրամանատար, կամ վաշտի հրամանատար կլինի, թե վարչության պետ կլինի, իրեն հրամանը տալիս են, կարգադրում են՝ ապահովել կառավարության պատվիրակության անվտանգությունը, իսկ հրամանատարներն իրենք են որոշում՝ ինչ տակտիկա օգտագործել տեղում։

- Շատերը մեղադրում են, որ անձամբ ոստիկանապետը կամ հենց Նիկոլ Փաշինյանն է ցուցում տվել, որ իրենց ճանապարհն ինչպես ուզում են՝ բացեն, որ անարգել անցնեն։

- Ուրեմն Նիկոլ Փաշինյանը չի կարող էդպիսի կարգադրություններ տալ, դա նրա մակարդակի հարց չէ։ Դա ավելի շուտ ոստիկանության պետ, պետի տեղակալ, Երեւան քաղաքի վարչության պետ՝ էդ մակարդակի հարց է։ Բայց որ խնդիրը դրված է՝ ապահովել, եւ ոստիկանությունը պարտավոր է ապահովել, դա՝ միանշանակ։

- Իսկ եթե երկրի ղեկավարի կողմից, այսպես ասած, «դաբրո» չլինի, եւ ինքը չհանդուրժի այդպիսի բաները, արդյոք ոստիկանապետը կամ ավելի ներքեւի օղակներն իրենց թույլ կտա՞ն նման գործելաոճ՝ լավ իմանալով, որ վաղն իրենց են մեղադրելու։

- Գիտե՞ք ինչ, ոստիկանության ծառայողն իր պարտականությունները կատարելիս միշտ պիտի աչքի տակ ունենա, որ խնդիրներ է ունենալու, եթե խախտի օրենքը։ Ես 44 տարվա ոստիկան եմ արդեն, 44 տարի ծառայել եմ ոստիկանությունում, եւ միշտ էդ խնդիրը եղել է՝ չանցնել օրենքի սահմանները։ Իսկ եթե անցնում են, միանշանակ՝ պատասխանատվության ենթարկվում են։ Նայեք ե՛ւ վերջին տարիների, ե՛ւ նախորդ տարիների ստատիստիկան՝ միշտ էլ ոստիկանները, որոնք անցել են սահմանները, պատասխանատվության են ենթարկվել։

- Եռաբլուրում տեղի ունեցածի պարագայում օրենքի խախտում կա՞ր, ըստ Ձեզ։

- Երկու ձեւի պիտի նայեք․ ոնց հաշվենք, որ դա օրենքի խախտում է, եթե պետական ինչ-որ միջոցառում է, եւ խանգարում են։ Ուրիշ բան, որ կարելի էր այլ ձեւ վարվել՝ բանակցելով, համոզելով, բացատրելով փորձել։ Եթե փորձել են, եւ չի ստացվել՝ ի՞նչ ասեմ, նաեւ էդպիսի բաներ կարող են լինել։ Բայց եթե իրենք փորձել են, խնդրել են, համոզել են, որ գոնե տասը րոպեով թողեք հանգիստ՝ միջոցառում է, խայտառակ մի արեք, պետություն է եւ այլն… Բայց նաեւ պետք է հասկանալ էդ ծնողներին։
- Այստեղ, սակայն, խնդիրն ավելի շատ բարոյական ու էմոցիոնալ դաշտում է, ոչ թե զուտ օրենքի։
- Այո, ավելի շուտ բարոյական է, քան օրենքի խախտում։