Վատ հիշողություն ունեցող մարդիկ չպետք է ստեն, որովհետեւ մոռանում են, թե նույն հարցին անցյալում ինչպես են պատասխանել, եւ խճճվում են իրենց ստերի մեջ: Անգամ «կռուտիտի» մեծ մասնագետ լինելը չի փրկում Նիկոլ Փաշինյանին` նա խճճվում է իր նախորդ ստերի մեջ, իրար հակասող թեզեր ու բացատրություններ բերում` մոռանալով, թե նախորդ անգամ նույն հարցին պատասխանելիս ինչ էր ասել: Եկեղեցու դեմ ծավալած արշավի մասին խոսելիս ամեն անգամ նա այդ զազրելի արշավի մի նոր պատճառաբանություն է նշում: Եվ դա մի բան է նշանակում` հիշողությունն այլեւս առաջվանը չէ: Ամռանը, երբ նոր էր սկսել արշավը, խոսում էր եկեղեցիների չուլանացման, կուսակրոնության խախտումների մասին: Հետո ասպարեզ ելան եկեղեցու ֆինանսավորման ոչ թափանցիկության, մոմերի վաճառքից ստացվող եկամուտների ու հարկերի, ավելի ուշ` հոգեւորականների՝ օտարերկրյա գործակալ, այլ երկրների հատուկ ծառայությունների «լեյտենանտներին» հաշվետու լինելու մեղադրանքները: Սկզբում խոսում էր Եկեղեցու բարենորոգման անհրաժեշտության մասին, որին ինքը մասնակցում է որպես շարքային հավատացյալ` Հայ առաքելական եկեղեցու հետեւորդ, հետո, երբ պարզվեց, որ մարդիկ այնքան էլ լավ չեն գիտակցում, որ ինքը որպես վարչապետ է այս պայքարին ձեռնամուխ եղել, եւ իր լծակները չեն բավարարում Եկեղեցին քանդելու համար, սկսեց բացահայտորեն հանդես գալ եւ Եկեղեցին զավթելու «ճանապարհային քարտեզ» կոչվող մի թղթի տակ էլ իր ստորագրությունը դրեց: Իսկ երբ 10 տիրադավ եպիսկոպոսներին շանտաժով իր կողմը տարավ, հասկացվեց, որ բարենորոգման խաղաթուղթն էլ է «վառվել»` Կճոյանով ու Միրզախանյանով ի՞նչ բարեվարքություն: Հիմա քանի որ բոլորին պարզ է դարձել բուն նպատակը, արդեն խոսում է Եկեղեցու կողմից քաղաքականությանը խառնվելու մասին:
