«Հրապարակ»․ Ավինյանն Այգեձորում միլիոնանոց տուն առնի, Երեւանի հնաբնակը տունը ծախի գնա՞

«Հրապարակ»․ Ավինյանն Այգեձորում միլիոնանոց տուն առնի, Երեւանի հնաբնակը տունը ծախի գնա՞

Նիկոլ Փաշինյանը Հայաստանի քաղաքացիների մեջ ստիպողաբար փողասիրություն եւ բիզնես մտածողություն է սերմանում` ստիպում է մարդկանց, որ փող աշխատելը դառնա նրանց միակ մտածմունքը, անկախ քաղաքացու տարիքից։ Անգամ զառամյալ տատիկներ-պապիկները պետք է իրենց երկրի ղեկավարի հարստացման ձգտումն ընդօրինակեն, ձգտեն լավ ապրել։ 

Գույքահարկի ավելացումից բողոքող տատիկին նա ԱԺ ամբիոնից խորհուրդ է տալիս՝  Մաշտոցի պողոտայի իր տունը վարձով տալ, գնալ որեւէ գյուղ, մի 6 ամիս այնտեղ ապրել, մաքուր օդին, կամ էլ Ջերմուկի, Արզնու առողջարաններում բնակվել, որովհետեւ տատիկն իրականում ոչ թե անապահով ծեր կին է, այլ՝ միլիոնատեր։ Տատիկի տունը մի քանի հարյուր հազար դոլար արժե, եւ նա պետք է պատրաստ լինի հրաժարվել իր տնից եւ մի վերջին հաճույքից, այն է՝ կյանքի վերջին օրերն անցկացնել ու մահանալ հարազատ տան մեջ։ «Դուք ապրում եք առնվազն կես մլն դոլար արժեցող տան մեջ, դուք ո՞նց եք անապահով։ Ասում ա՝ «չեմ կարում ապրեմ», ասում եմ՝ շատ լավ, եթե ձեր տան մի սենյակը վարձով տաք, կապրեք ապահովության մեջ, ոչ մի բանի պրոբլեմ չեք ունենա»,- ապրել է սովորեցնում նա «սիրելի» տատիկին։ 

Հարցն ԱԺ-ում հնչեցրած պատգամավոր Գեղամ Մանուկյանին Ալեն Սիմոնյանը զրկեց արձագանքելու իրավունքից, ԱԳ նախարարի Արարատ անունը փոխելու առաջարկի համար, բայց մենք զանգեցինք Գեղամին։ «Բառեր չեմ գտնում ուղղակի։ Այդ հաղորդման ժամանակ տատիկն ասում էր, որ դա իր պապենական տունն է, որի համար ինքը չի կարող գույքահարկը տալ։ Արսեն Թորոսյանը նրան ասում է՝ ծախի, գնա ծայրամաս։ Անգամ ամենածայրահեղ լիբերալը չէր կարող նման բան ասել։ Սա ոչ թե գույքահարկի բարձրացում է, այլ՝ ունեզրկման պրոցես։ Շատ չեն քաղաքի կենտրոնում այդպիսի տները։ Այսինքն՝ Ավինյան Տիգրանն Այգեձորում մի միլիոնանոց տուն առնի, բայց այնտեղի մշտական ապրողը պետք է ծախի գնա»։ 

Լսեցինք նաեւ անշարժ գույքի շուկայի փորձագետ Կարապետ Հովհաննիսյանին, որը մի երկու ամիս առաջ արդարացի առաջարկ էր արել իշխանությանը՝ գույքահարկի մասին օրենքը կիրառել 1988 կամ 1991 թվականի սեպտեմբերի 21-ից հետո ձեռք բերված գույքերի համար, եւ հիմնավորել էր․ «1988 (1991) թվականից առաջվա տիրապետողը ժառանգականության եւ ծննդավայրի բերումով սեփականատերեր են հանդիսանում, եւ ընտրության հարց չի եղել` հարուստ լինել թանկ գույքում կամ կենտրոնում բնակվելը։ Իսկ կենտրոնում ծնված, ապրած ու հոր կամ պապու տանն ապրող մարդուն չի կարելի այնպիսի վիճակում դնել, որ նա ստիպված վաճառի, գնա։ Շատ մարդիկ կան, որ տասնյակ տարիներ տան կոտրած ապակին չեն կարողացել փոխել, բայց այդ մարդիկ արդար ապրող, լավ, բարի մարդիկ են, Երեւանի աղն են ... չի կարելի նրանց արտաքսել»։

Փորձագետը նկատում է, որ մինչ այս գոյություն ունեցող ծրագրերից գրեթե ոչ մեկը, չնայած որ պետության վրա ահռելի ծախս են արժենում, սոցիալական ուղղվածություն չունեն։ «Դրանք ընդամենը օգնում էին գույք ունեցողին 2-ը, 3-ը, 5-ն ունենալ։ Հարուստն ավելի էր հարստանում, աղքատը՝ ավելի աղքատանում եւ արտագաղթում, ինչը, ի վերջո, փակուղի է»։ 

Ի գիտություն Փաշինյանի․ Կենտրոնի այն սեփականատերերը, որոնք գույքահարկը դժվարանում են վճարել, վստահաբար, հին վերանորոգում ունեն եւ վարձով կա՛մ չեն հանձնի, կա՛մ էլ, առավելագույնը, ամսական 200 հազար դրամով կհանձնեն։ Իսկ եթե հարկն էլ հանենք, տակը կմնա 150-180 հազար դրամ` Ջերմուկի կամ Արզնու ո՞ր առողջարանում կարող է մարդն օրական 6-7000 դրամով հանգստանալ եւ սնվել կամ ապահով ապրել: