Նոր տարվա գիշերը տղաներին պարացնում էր, իսկ 15-16 օր հետո այդ տղաներն այրվում էին

Ինձ համար անհասկանալի է՝ ինչպե՞ս կարող էին տարիներով գնալ Արցախ, մեծ-մեծ բրդել, մարդկանց հացն ուտել ու այդ հացն ուրանալ...
Մայր Հայաստանում արցախցիները գոնե ամոքում չեն գտնում։ Պատճառն այս չարիքն է՝ դեմքով, տեսքով, ատլետիկ կազմվածքով նեռն է, որը մահ է բերում, դժբախտություն ու ողբերգություն։ Բարև տվեցիր՝ կրակն ես ընկնելու, շփվեցիր, կողքը կանգնեցիր՝ հաստատ մի բան պատահելու է։ Մի վայր այցելեց, հաջորդելու է աղետը։ Դրա մեծագույն վկայությունը Վարդենիսն է, երբ նոր տարվա գիշերը տղաներին պարացնում էր, իսկ 15-16 օր հետո այս տղաներն այրվում էին։
Ու երբ ծնողները սպասում էին իրենց զավակների մոխրացած մարմինների վերադարձին, այս չարիքն Իջևանում խրախճանքի մեջ էր, պարեկային ծառայություն ընդունելով։ Սրանց սիրտն արյուն ու զոհ է ուզում։
Բագրատ Սրբազանը՝ Չարենցավանում
Կարծիքներ