Ասում են` ինչո՞ւ է Ալիեւը Սեւանը Գյոյչա կոչում, մի կարկառուն ՔՊ-ական պատասխանում է՝ ներքին աուդիտորիայի համար է անում․ ադրբեջանցիներին է ուղղված: Հարց է ծագում` իսկ դուք ներքին աուդիտորիա չունե՞ք։ Դուք ձեր ներքին աուդիտորիային սիրաշահելու, նրա ազգային արժանապատվությունը շոյելու, նրա առաջ պատիվ ու թասիբ ունեցող իշխանություն երեւալու խնդիր չունե՞ք: ՔՊ առաջնորդն ավելի հեռուն է գնում, ասում է` բա դուք էլ ամբողջ օրը Արցախ-Արցախ եք ասում, «խեղճ ադրբեջանցիները» ո՞նց դիմանան` եթե դուք Արցախ եք ասում, նրանք էլ պետք է Գյոյչա ու Բասարգեչար ասեն: Էստեղ դժվար է չհայհոյել, բայց փորձենք քաղաքակիրթ ճանապարհով տարրական բաներ չհասկացող այս ազգակործաններին մի քանի բան բացատրել: Բասարգեչար երբեմն հայերն էլ են ասում, մանավանդ` տարեցները: Առհասարակ` մեր լեզվում լիքը ադրբեջանա-թուրք-պարսկական տերմիններ ու բառեր կան, ինչպես եւ թուրք-ադրբեջանական բառապաշարում լիքը հայկական բառեր կան․ իրար կողքի ապրող ժողովուրդները սովորաբար լեզվական փոխանակումներ են անում: Ասենք, ֆրանսիացիների, գերմանացիների, իտալացիների լեքսիկոնում էլ անհաշիվ փոխառություններ կան, բայց ոչ մեկը չի մտածում, որ բառերի ու տեղանունների նույնականությունը զավթողական քաղաքականության, մեկը մյուսին ոչնչացնելու մտադրությունների ապացույց է: Ադրբեջանի պարագայում «Գյոյչան» համակցված է բազում այլ դրսեւորումներով, որոնք վկայում են այդ երկրի ագրեսիվ, հակահայկական մտադրությունների մասին: Ինչ վերաբերում է Արցախ տեղանունը կիրառելուն: Որ դու եւ քո կիրթ «յոլդաշը» երկինք էլ թռչեք, իջնեք գետնին, միեւնույն է` Արցախը հայկական է, հայերն այնտեղ բնակվել են անհիշելի ժամանակներից, եւ ոչ մի թուրք զավթիչ կամ հայի դավաճան չի կարող դա փոխել:
