Սպիտակ վարդեր սև քրոջս համար

Սպիտակ վարդեր սև քրոջս համար

Էջմիածնի քաղաքապետ Դիանա Գասպարյանի գրառումից իմացա, որ Սահմանադրական դատարանի դատավոր Ալվինա Գյուլումյանն իր մորաքույրն է։ Ուզում եմ հավատալ նրա գրառման անկեղծությանը, որովհետև Ալվինային , առանց մոտիկից ճանաչելու, կբնութագրեի այնպես, ինչպես ինքն է բնութագրում՝ մարդկային վեհ հատկանիշների տեր։
Շատ ուշագրավ է այս փոքրիկ դիպվածը, որ Դիանան է ներկայացնում․

Այսպես, մեկ անգամ հանդիպեցինք այն ժամանակահատվածում, երբ քարոզում էի «ԱՅՈ» ասել հանրաքվեին, որի արդյունքում մորաքույրս անցնելու էր թոշակի: Շատ քաշված էի, մեղքի զգացում ունեի, բայց նրա մոտ չտեսա մեղադրանքի, նեղացվածության նշույլ անգամ, իսկ հայացքում կարդացվում էր «Բալե՛ս (ինձ հաճախ այդպես է դիմում), անում ես այն, ինչին հավատում ես կամ ինչ պարտավոր ես, մի՛ նեղվիր»:

Ինչու՞ ինձ հատկապես այս մասը գրավեց։  Մեր ողջ ազգը «իրար միս է ուտում», ատելությունից իրար կոկորդ են կրծում՝ ներկա ու նախկին, սև ու սպիտակ բաժանարար գիծ դնում,, բայց Դիանայի մորաքույրն այդ ամենի մեջ տեսնում է միայն հավատ։ Եթե այդ ճանապարհն ես ընտրել ու հավատում ես, գնա այդ ճանապարհով։ Դա չի փոքրացնի մեր սերը, բարեկամությունը։ Այս հատվածը յուրօրինակ դաս է պառակտված մեր ազգի համար։ 
Ինձ համար մի քիչ անհավատալի է, որ Դիանան էլ մորաքրոջ նման է մտածում ու անկախ քաղաքականությունից՝  նրան  հասկանում է։ Վաղուցվա մի կինոնկար եմ հիշում՝ սպիտակ վարդեր սև քրոջս համար։ Ու այդ դերում Դիանային չեմ պատկերացնում։ Գուցե սխալվում եմ, բայց դժվար է հավատալ մեկին, ով ղեկավարվում է սևի ու սպիտակի բաժանող  ղեկավարի կողմից։
Քաղաքապետը, եթե դերասանություն չի անում, ու ինքն էլ այդպես է մտածում, ուրեմն թող սովորեցնի իր թիմին, օրինակ ծառայի, որ մարդկային հարաբերությունները կապ չունեն քաղաքականության հետ։ Ու էլի շատ բաներ, որը գրառման մեջ է ներառել։
Չնայած չեմ պատկերացնում՝ ինչպե՞ս կարող է քաղաքապետը հավատալ մի թիմի, որն  անողոքաբար պայքարում է մասնագիտական ու մարդկային վեհ արժեքների տեր մարդու դեմ․․․Կապ չունի  դա քո մորաքույրն է , թե մեկ ուրիշը․․․