Խորհուրդ Փաշինյանին. Բլինքենի և Ուրսուլայի հետ ճաշի ժամանակ մեկ հարց կտաս

Խորհուրդ Փաշինյանին. Բլինքենի և Ուրսուլայի հետ ճաշի ժամանակ մեկ հարց կտաս

Ապրիլի 5-ին Բրյուսելում նախատեսվում է հանդիպում Հայաստան (Նիկոլ Փաշինյան)+ Եվրոպա (Ուրսուլա ֆոն Դեր Լայեն)+ ԱՄՆ (Էնթոնի Բլինքեն) ձևաչափով: Նախատեսվող հանդիպման մասին խոսակցությունները շատ են։ Կեղծ-արևմտականներն արդեն իսկ հայտարարում են այդ հանդիպման «ֆանտաստիկ» արդյունքների մասին, վազվզում են տարբեր լրատվական կայքերով և պատմում հեքիաթներ նոր արևմտյան փրկիչների մասին։ Իսկ հակա-արևմտամետներն ամբողջ ուժով գոռում են, որ այս հանդիպումից ոչինչ չարժե սպասել։ Երկուսն էլ սխալ են, և ահա թե ինչու: 

Ինչպես հայտնի է, բրյուսելյան հանդիպման նպատակը հայտարարված է որպես զուտ տնտեսական հարցերի քննարկում, և ոչ ավելին, անգամ Հայաստանի ԱԳՆ-ն հանդես է եկել հայտարարությամբ, թե «հանդիպմանը քաղաքականություն չի լինելու, այլ միայն տնտեսություն»։ Տնտեսությունը տնտեսությունով, բայց հիշեցնեմ, որ Բրյուսելում հանդիպում են ոչ թե առևտրի նախարարները, այլ հենց քաղաքականության համար պատասխանատու մարդիկ։ 

Տեսեք, թե ինչի մասին է խոսքը.. ԱՄՆ-ն և Եվրոպան բազմիցս հայտարարել են, որ Հարավային Կովկասի տարածաշրջանում Արևմուտքի հիմնական նպատակը ռուսներին և իրանցիներին դուրս մղելն է։ Դա փաստ է։ Հայաստանում հակառուսական և հակաիրանական տրամադրությունների միայն քաղաքական բաղադրիչում այս խնդիրը հնարավոր չէ իրականացնել։ 

Հայկական տնտեսությունն օբյեկտիվ պատճառներով չի կարող ֆիզիկապես գոյություն ունենալ առանց ռուսական (Եվրասիական) իրացման շուկայի և լրջորեն կախված է իրանական լոգիստիկայից։ Հայաստանը ռուսներից աննախադեպ ցածր գներով էներգառեսուրսներ է ստանում, իսկ քվոտաներով ԵԱՏՄ-ն շուկայական գներից ցածր հացահատիկ, շաքար, կարագ, դեղորայք է գնում և այլն։ 

Այսինքն՝ ունենք մի իրավիճակ, երբ օբյեկտիվ պատճառներով հայկական տնտեսությունը կենսունակ չէ առանց ռուսների։ Եվ դա փաստ է, թե որքան տհաճ կլիներ նա Հայաստանում տնաբույծ կեղծ արևմտականներին։ Սակայն եվրոամերիկացիների հակառուսական ու հակաիրանական ծրագրերի էությունը չի փոխվում, ուրեմն պետք է հայկական տնտեսության «դիվերսիֆիկացիա»։ 

Իսկ ինչպե՞ս դա անել, եթե հայկական կոնյակը, հանքային ջրերը, գյուղմթերքը եւ այլն նույնիսկ հիպոթետիկորեն հետաքրքիր չեն եվրոպացիներին եւ ամերիկացիներին։ Եվ այստեղ ներառվում է եվրոամերիկացիների կողմից հայերին ԵԱՏՄ-ից պոկելու համար ժամանակավոր տնտեսական բարձ ստեղծելու հին ու փորձված եղանակը։ 

Փող...պարզապես փող ու շատ խոսքեր «ամենաժողովրդավարական ու ժողովրդավար Հայաստանի» մասին։ Ես կարծում եմ, որ բրյուսելյան հանդիպման արդյունքը կլինի Հայաստանին դրամական աջակցության մասին որոշումը, մոտ 2-3 միլիարդ եւ, իբր, «հայկական ապրանքների մատակարարումները դեպի Եվրոպա եւ ԱՄՆ հեշտացնելը»։ 
Այս ամբողջ անհեթեթությունը նախատեսված է նախ և առաջ ժամանակավոր էֆեկտի համար, երբ այդ գումարների (որոնք, ըստ էության, Հայաստան չեն գա, այլ պտտվելու են արևմտյան շուկաներում) և «հայկական ծիրան» երազող «Եվրոպական տնտեսական շուկայի» մասին ապուշ հեքիաթների շնորհիվ մեկնարկ կտրվի ԵՏՄ կառույցներից Հայաստանի դուրս գալուն։ 

Այն, ինչ մեզ պատրաստել են եվրոամերիկյան «փրկիչները», ոչ այլ ինչ է, քան հակահայկական շռայլություն, բայց այստեղ հարցը ոչ թե մենք ենք, այլ տարածաշրջանում թուրքամետ տնտեսական իրականություն ձևավորելու Արևմուտքի ծրագրերը։ Ես չեմ կասկածում, որ Փաշինյանա այս քայլին կգնա։ 

Արևմուտքի տնտեսական օգնության բացասական օրինակների մասին մեզ շատ բան կարող են պատմել ուկրաինացիները և մոլդովացիները և շատ այլ երկրներ, որոնք ժամանակին, ըստ էության, ինքնակամ ոչնչացրել էին իրենց տնտեսությունները։ 

Եվ, ի դեպ, ես Նիկոլ Փաշինյանին համառորեն «խորհուրդ եմ տալիս» Բրյուսելում Բլինքենի և Ուրսուլայի հետ ճաշի ժամանակ հարցնել իր արևմտյան քույրերին ու եղբայրներին, թե ինչու են ԵՄ անդամ ՆԱՏՕ-ի երկրներն ակտիվորեն զինում Ադրբեջանին: Սա շատ ավելի կարևոր է, քան Հայաստանը կրկին որերորդ անգամ Արևմուտքի և Արևելքի միջև մղվող ճակատամարտի փորձարարական դաշտի վերածելը։

Արման Աբովյան