Ի դեպ, երբ կարդում եմ թուրք-ադրբեջանական տանդեմին հանձնված հայկական տարածքների (օրինակ ՝ Կիրանցի) բնակիչներին այսպես կոչված փոխհատուցումների մասին , հասկանում եմ, որ կոլաբրացիոնիստական ռեժիմները տարբեր երկրներում միշտ գործել են հենց այդ տրամաբանությամբ ։
Օրինակ, նույնիսկ եթե մակերեսային ուսումնասիրել պատմությունը, ապա Վիշիստական հանրապետության , որը գործում էր ֆաշիստների օկուպացիայի տարիներին Ֆրանսիայում , կտեսնենք , որ ֆաշիստները իրենց լոյալ ֆրանսիական քաղաքներում ավելացրել էին սննդի մատակարարումները, կառուցում էին ճանապարհներ և քարոզում հնազանդություն խաղաղության դիմաց։
Մի փոքր այլ տրամաբանությամբ ֆաշիստները գործում էին ԽՍՀՄ օկուպացված տարածքներում (ճանապարհներ, բնականաբար, չէին կառուցում), բայց օկուպանտներին հավատարիմ բնակիչները, օրինակ, ստանում էին դրամական պարգև և սննդամթերք։
Այսինքն օկուպացված տարածքների բնակիչները փոխանակում էին իրենց Երկիրը և անձնական անվտանգությունը սննդի, խմիչքի և «լավ» ճանապարհների հետ։
Սակայն Հայրենիքի փոխանակումը «կերի» դիմաց միշտ ավարտվել է նույն կերպ, որպես կանոն, հետագայում տեղի բնակիչների վտարմամբ/ոչնչացմամբ:
Երբ փոխանակում ես Երկրի անվտանգությունը, ինքնիշխանությունը և սուվերեն գոյությունը «կերի», խմիչքի, գումարային փոխհատուցման դիմաց և լավ ապրելու խոստումների հետ, ապա անխուսափելի ոչ «կեր» ես ունենալու ,ոչ բարեկեցություն և ոչ էլ երկիր ։
Ինձ մոտ հստակ զուգահեռներ են առաջանում, երբ նայում եմ, թե ինչպես հայկական տարածքների հանձնման և երկրի պաշտպանական համակարգի փլուզման դիմաց ներկայիս հայկական իշխանությունը «այլընտրանքային ճանապարհներ» է կառուցում կամ ինչ-որ հատուցում է տալիս նրանց, ում Հայրենիքը փուլ առ փուլ հանձնում է թուրք-ադրբեջանական տանդեմին։
Արման Աբովյան
