Հեղափոխություն

Հեղափոխություն
_**Մոտեցող հեղափոխության ձայնը**_



_Սկզբում, երբ ամեն ինչ լուռ էր,_



_մի ձայն կար գիշերվա մեջ՝_



_տագնապալի, ներսը տակնուվրա անող,_



_որ չէր թողնում քնել։_



_Ասես շատ հեռվում՝ պողոտայի ամենածայրին_



_մարդիկ ջարդում էին մեքենաներ,_



_ոստիկանները ջարդում էին մարդկանց,_



_ու փշրվող մետաղի, փշրվող ոսկորների ձայնին_



_խառնվում էին աղաղակներ՝_



_երբեմն հաղթական, երբեմն կաղկանձ։_



_Հետո թվում էր՝ մոտակա ծառերի_



_սոսափյունն է ընդամենը,_



_կամ էլ ինչ-որ թռչուն է տարաշխարհիկ,_



_կամ կլանչում է հեռվում վիրավոր մի մեքենա։_



_Եվ հանկարծ լսվում էր պարզ,_



_որ արյան գետ է հոսում փողոցով՝_



_պղտոր, վարար, փրփրած..._



_Իսկ երբեմն էլ թվում էր, թե այնտեղ՝ հեռվում,_



_համբուրվում են երկու հոգի,_



_որ իրավունք չունեն սիրելու իրար,_



_ու տարածվում է աշխարհի վրա_



_խուլ բաբախյունը նրանց սրտերի,_



_որ ասես լիներ մոտեցող գնացքի ձայն։_







_**Գրողները փակում են գրողների անունները կրող փողոցները**_



_Հեղափոխության ամենաթեժ պահին_



_իվենթ բացեցինք ֆեյսբուքում._



_մի խումբ արդի հայ գրողներով_



_որոշել էինք վրեժ լուծել դասականներից_



_Եվ փակել նրանց անունները կրող փողոցները։_



_Մենք, իհարկե, սիրում ենք նրանց,_



_բայց դեմ ենք նրանց հեգեմոնիային,_



_մաֆիային, կլանին ու մոնոպոլիային,_



_եւ որ նրանց ամեն բլթոց_



_ընդունվի որպես գլուխգործոց քերթության։_



_Հատկապես, որ կանք մենք՝_



_տաղանդավոր, քաջարի ու հայրենասեր՝_



_ոչ պակաս ու գուցե նույնիսկ ավելի,_



_ու նրանցից ավելի լավ գիտենք,_



_թե հիմա, հենց այս պահին որն է որից հետո։_



_Եվ ընդհանրապես ի՞նչ հեղափոխություն_



_առանց նոր գրողների ապստամբության_



_ընդդեմ հին գրողների,_



_այս կռիվը վաղուց հեղափոխական_



_ավանդույթ է անժխտելի։_



_Թումանյանի թանգարանի մոտ_



_չորս գրող էինք, որոնց սպասում էր արդեն_



_ոստիկանական չորս մեքենա,_



_ամեն մեկի մեջ՝ տասը ոստիկան_



_եւ մի մատյան գունդ բաշիբոզուկների։_



_Հիմքում հաշվարկն էր երեւի,_



_որ Հայաստանի յուրաքանչյուր բնակչի_



_հասնում է 3.7 գրող_



_եւ 100-ից ավելի՝ իրենց մտքերը ֆեյսին հանձնող մարդիկ,_



_որ իրենց համարում են գրող եւ գուցե ոչ հանիրավի։_



_Նրանք սպասում էին՝ փողոց փակենք,_



_որ կարողանան մեզ բերման ենթարկել,_



_ինչու չէ՝ քոթակել գուցե,_



_բայց մենք չբռնվեցինք անհավասար մարտի,_



_սպասեցինք, որ սպասելուց հոգնեն։_



_Ու երբ վերջապես գնացին,_



_քայլեցինք դեպի խաչմերուկ,_



_որտեղ Թումանյանը Տերյանին ասում է՝ բարեւ,_



_սա էլ, թե՝ այդ դո՞ւ ես, Օհաննես,_



_էսօր կա՞ քեֆ ու հանդես։_



_Եվ մարդիկ, որոնց տանձին չէր բնավ,_



_թե ում անունը կրող փողոցով են քայլում,_



_Եկան ու կանգնեցին մեր կողքին՝_



_Վանկարկելով խրոխտ ու կատաղի._



_«քայլ արա, մերժիր սերժին»։_



_Թողեցինք նրանց այդտեղ_



_ու ծլկեցինք նոր խաչմերուկներ գրավելու,_



_բարեւ, Խաչատուր, էլ չի օրհնվելու ոչ մի սհաթ՝_



_նշանավորված օտար զինվորի սֆաթով,_



_իսկ քեզ, Միքայել, ահա ազատության նոր շունչ։_



_Եվ արդեն ճանապարհ էինք ընկել դեպի Չարենց,_



_երբ խաչմերուկներում թողած ամբոխները խելագարված,_



_որ վերուվար էին հոսում գրողների փողոցներով,_



_մեզ քշեցին, տարան դեպի օվկիանը լայն՝_



_Հանրապետության Հրապարակ,_



_Որտեղ սպասվում էր հանրահավաք մի մեծ։_







_**Բաց ձեռքերի հեղափոխություն**_



_Ձեզ սխալ են զեկուցել, պարոն,_



_Դուք չեք տիրապետում իրավիճակին,_



_Դուք չունեք իշխանություն,_



_Երկրում հեղափոխություն է։_



_Հեղափոխությունը այրվող ավտոները չեն,_



_Հեղափոխությունը արյան լճակները չեն,_



_Հեղափոխությունը գազազած ոստիկանը չէ,_



_Հեղափոխությունը ծեծվող ցուցարարը չէ,_



_Ատելության ու նախանձի մեջ,_



_Քծնանքի, մաղձի մեջ ու գաղջի_



_Հեղափոխությունը_



_Սերն է ու համերաշխությունը։_



_Մենք բարձրացրել ենք մեր բաց ձեռքերը,_



_Մեր ձեռքում չկա քար, դանակ, նռնակ,_



_Մենք հանձնվում ենք սիրուն, որ հորդում է մեզնից,_



_Լավ նայեք, պարոն, տեսեք, ահա._



_- Փակիր իմ ճանապարհը,- թախանձում են ավտոները,_



_Եվ ցուցարարները սրտանց փակում են փողոցները։_



_- Բերման ենթարկիր ինձ,- աղաչում է ցուցարարը,_



_Եվ ոստիկանը քնքշանքով բերման է ենթարկում նրան։_



_- Ասա ինձ, որ քոնն եմ,- խնդրում է ոստիկանը,_



_Եվ ցուցարարը գոռում է. «Մերն է ոստիկանը»։_



_Եվ ոստիկանը ցած է նետում վահանը,_



_Եվ ոստիկանը հանում է սաղավարտը,_



_Եվ քայլում են իրար գրկած,_



_Ցուցարարն ու ոստիկանը։_



_Սա է հեղափոխությունը՝ սերը այս ամենակուլ,_



_Որ սպանում է թշնամանք ու վրեժ,_



_Մենք նույնիսկ Ձեզ ենք, Սերժ, սիրում,_



_Սիրով ենք մերժում Ձեզ՝ վուվուզելով ու սիգնալով_



_Մեր խաղերով չխաղացած ու մեր սարի սմբուլ պարով,_



_Մի բեռնատար ձյունով՝ ամռան շեմին,_



_Եվ դա է հեղափոխությունը՝ մեր մանկական ժպիտը,_



_Որի մեջ թախիծը կա բաժանման՝ գնաք բարով..._







_**Սա երազ է, ու հիմա դուք կարթնանաք**_



_Դուք տեսնում եք ու չեք հավատում,_



_երանի նրանց, որ առանց տեսնելու էին հավատում՝_



_սիրելու պես հեռու, անծանոթ, երբեւէ չհանդիպած մեկին՝_



_այն սիրով, որի մեջ չկա հույս, սպասում, չարություն,_



_որ աննկատ ու անհիշատակ մարելու է՝_



_ինչպես երազները մեր մանկական,_



_որ կորցրել ենք ծանր աշխատանքի ու զվարճանքի մեջ_



_եւ կամ պահել ենք, ինչպես ծանր ու թանկարժեք զարդեր,_



_որ անհարմար է կրել ամեն օր,_



_եւ որ պահ ենք տվել ինչ-որ մարդկանց,_



_գրքերի ու մեղեդիների, տեղանքներին,_



_որոնք մեզ հիշեցնելու են,_



_թե ինչի համար ենք ծնվել։_



_Ու հատուկ շնորհակալություն նրանց,_



_որ գտել ու խնամել են մեր երազները՝_



_լուռ սպասելով , որ կգնանք նրանց հետեւից,_



_ինչպես ծնողները՝ զավակների, որոնց լքել են։_



_Երանի, երանի մեզ, որ միշտ սիրել ենք,_



_եւ գտել է մեզ մեր հաղթանակը,_



_ինչպես հրաշքը՝ հավատացյալին,_



_եւ մարդը այն հեռավոր ու հորինած,_



_որին սիրել ենք լուռ ու առանց ակնկալիք,_



_ահա ժպտում է մեզ, աչքերում՝ սիրո օվկիան,_



_նա եկել է, որ ասի՝ ոչ ես, դու ես իմ երազը։_



_Ու որ հողը պահենք մեր ոտքի տակ,_



_մենք պիտի ընդունենք, որ խելագար ենք,_



_որ մի բան այն չէ հենց մեզ հետ,_



_որ սա երազ է, ու հիմա մենք կարթնանանք..._



_Դա է գինը մեր առողջության,_



_դրա համար_



_մենք տեսնոմ ենք ու չենք հավատում,_



_առանց տեսնելու ավելի հեշտ է հավատալը։_







_**Առաջնորդը եւ ժողովուրդը**_



_Ժողովուրդը սիրում է առանջորդին,_



_Առանջորդը սիրում է ժողովրդին,_



_Եւ դեռ ոչինչ չի պղտորոմ նրանց երջանկությունը։_



_Օրվա ընթացքում ոչ մի պահ_



_Առաջնորդը չի մոռանում ժողովրդին,_



_Եւ ժողովրդի շուրթերին է հա առաջնորդի անունը։_



_Իսկ ամեն երեկո, քուն մտնելոց առաջ_



_Նրանք գրկում են իրար ու սեր անում,_



_Ու շշնջում են իրար քնքույշ-քնքույշ բառեր։_



_Առաջնորդը մրսած է ու հազում է,_



_Ժողովուրդը նրան տալիս է մոռի մուրաբա ու թեյ,_



_Ծածկում բրդյա ծածկոցով ու սիրով։_



_Խաղաղություն է առաջնորդի դեմքին,_



_Երջանկություն՝ ժողովրդի,_



_Նրանք վայելում են իրենց մեղրամիսը։_



_Ու թքած, թե տունը թափթփված է,_



_Ամանները կեղտոտ են,_



_Ու ճաշ չկա եփած։_



_Ու թքած, թե շուտով կենցաղը խժռելու է սերը._



_Միշտ հիշելու են այս աննման օրերը_



_Առաջնորդը եւ ժողովուրդը։_







_**Արփի Ոսկանյան-գրող, բանաստեղծ**_



_**Հրապարակ մշակութային հավելված**_