Կարեն Կարապետյանն ամեն ինչ անում է, որ հեղափոխական շարժումը հակառուսական բնույթ ստանա

Կարեն Կարապետյանն ամեն ինչ անում է, որ հեղափոխական շարժումը հակառուսական բնույթ ստանա

Կարեն Կարապետյանն ամեն ինչ անում է, որ հեղափոխական շարժումը հակառուսական բնույթ ստանա: Նա Ռուսաստանից աջակցություն ունենալու արհեստական պատրանք է հորինել, որպեսզի պայքարող քաղաքացիներն ու առաջնորդող ուժերն իրենց սլաքները ուղղեն Մոսկվայի դեմ: Ըստ նախանշած պլանի Ռուսաստանն էլ այդ դեպքում իսկապես կարող է միջամտության փորձ անել և հեղափոխության հաղթանակի համար արհեստական արգելքներ առաջադրել:

Բայց ես համոզված եմ, որ Նիկոլ Փաշինյանն ու հարթակում կանգնած մյուս մարդիկ այնքան հասուն են, որ այս պրիմիտիվ ծուղակի մեջ չեն ընկնի: Իմ այս վստահությունը հիմնավորվում է Փաշինյանի և շարժման մինչ այժմ դրսևորած հավասարակշռված, չեզոք ու նույնիսկ չափազանց զգուշավոր մոտեցմամբ: Հեղափոխության մեծագույն նվաճումներից մեկն այն է, որ դրա ամբողջ ընթացքում արտաքին բոլոր խաղացողները չեզոք ու սպասողական կեցվածք են ընդունել:

Տաղավարային վերլուծաբաններն ինչու՞ են այդքան համոզված, որ Ռուսաստանը վարչապետի ընտրություններին աջակցելու է հենց Կարեն Կարապետյանին: Չէ՛, ես հասկանում եմ, որ շատերը խոսում են խոսելու համար, բայց ամեն դեպքում վստահության դրդապատճառները մնում են անհասկանալի:

Ռուսաստանի քաղաքական-տնտեսական համակարգը միատարր չէ, այն բաղկացած է տարատեսակ խմբավորումներից ու կլաններից: Ես չեմ բացառում, որ, իսկապես ինչ-որ շրջանակ կարող է Կարապետյանին աջակցելու փորձ անել, բայց դա դեռ չի նշանակում, որ այդ աջակցությունը արտահայտում է պետության մոտեցումը: Պետության մոտեցումը մի փոքր ավելի բարդ թեմա է, բայց, այնուամենայնիվ ես չեմ կարծում, թե Նիկոլ Փաշինյանը ՌԴ-ի համար խնդրահարույց թեկնածու է:

Պարզապես մենք պետք է հասկանանք, որ Հայաստանը գրպանային կամ էլ բանանային պետություն չէ: Մոսկվայում կարողանում են սթափ պատկերացում կազմել և հաշվի նստել ստեղծված իրավիճակի հետ, հատկապես, երբ խոսքը կարևոր նշանակություն ունեցող դաշնակից պետության մասին է, որը ինքնիշխանության չափազանց մեծ ներքին աղբյուր ունի և մշտապես հակված է մանևրել արտաքին աշխարհում: Ամեն ինչ էդքան հեշտ չի էլի:

Վերջին քսան տարիներին Հայաստանում ձևավորված իշխանությունները միայն Ռուսաստանից չէ, որ օրհնություն են ստացել: Բոլոր աշխարհաքաղաքական բևեռների միջև կոնսենսունս է ձևավորվել այդ հարցում։ Սերժ Սարգսյանի վարչակազմը ասվածի վառ վկայությունն է, որը իշխանության է եկել ՌԴ-ի, ԱՄՆ-ի և ԵՄ կոնսենսունսի միջոցով:

Ռուսաստանն երբեք չի կարող Հայաստանում միանձնա որոշում կայացնել, դա պարզապես հնարավոր չէ։ Մոսկվան ընդամենը կարող է ցանկություն արտահայտել և այդ ցանկությունը վստահաբար որպես կանոն հավասարակշռված է լինում տեղի իրավիճակի հետ: Այսինքն ռուսները չեն կարող անիրականալի ցանկություն արտահայտել և պարտադրել Հայաստանին։ Ասվածից պետք է ենթադրել, որ եթե ապրիլի 29-ին և մայիսի 1-ին հրապարակն ու փողոցները ակտիվ լինեն, ապա ՌԴ-ն հաշվի է նստելու այդ իրավիճակի հետ՝ ճանաչելով Նիկոլ Փաշինյանի լեգիտիմ իշխանությունն ու փորձելով պայմանավորվել նրա հետ։

Մոսկվայում շատ լավ գիտակցում են այն հեռանկարը, որ եթե Կարեն Կարապետյանն ընտրվի վարչապետ, ապա դա հանգեցնելու է Հայաստանում հակառուսական տրամադրությունների մեծացմանը, ինչը հետագայում կարող է պատճառ դառնալ հայկական «Մայդանի»։ Իսկ մյուս կողմից, եթե Նիկոլ Փաշինյանը դառնա վարչապետ, ապա հայ հասարակությունը բարձր կգնահատի ՌԴ-ի չեզոք կեցվածքն ու Հայ-ռուսական փոխհարաբերություններում որևէ ճգնաժամ չի արձանագրվի։