Իշխանությունը պետք է հասկանա, որ իրեն բզող, բրթող, հարկ եղած դեպքում՝ ապտակող կա

Իշխանությունը պետք է հասկանա, որ իրեն բզող, բրթող, հարկ եղած դեպքում՝ ապտակող կա

Հարցազրույց «Հայաստան» դաշինքի պատգամավոր Գեղամ Նազարյանի հետ

- Պարոն Նազարյան, «Հայաստան» դաշինքի էպոխան ավարտվե՞ց, ՏԻՄ ընտրություններին կարծես դաշինքը չի մասնակցում, գուցե կարծում եք, որ մարդկանց կվանե՞ք, դա՞ է պատճառը, այն կապվում է առավելապես երկրորդ նախագահի անվան հետ։

- Խնդիրը ո՛չ «Հայաստան» դաշինքի սկիզբն է, ո՛չ ավարտը, պարզապես ՏԻՄ ընտրությունները ժողովրդի ընկալումներում, որպես այդպիսին, քաղաքական բնույթ չունեն։ Խորհրդակցելով տեղի կառույցների, ժողովրդի հետ, տեղի կառույցների ներկայացուցիչների հետ, հենց նրանք չցանկացան քաղաքականացնել ՏԻՄ ընտրությունները, եւ դրա համար որոշեցինք այդ ձեւով անել։ Անձամբ իմ կարծիքով՝ իդեալական կլինի այն, որ բոլոր ընտրությունները լինեն քաղաքական, քաղաքական ուժերի մասնակցությամբ։

- Առաջիկա ընտրությունները հենց այդպիսին էլ լինելու են` համամասնական ընտրակարգով են անցնելու, ինչը նշանակում է, որ որեւէ անհատ առանց կուսակցության ցուցակ ընդգրկվելու չի կարող մասնակցել։

- Այո, գործելու է այդ ընտրակարգը, բայց ընկալումը․․․ Ես շփվել եմ տարբեր մարզերի բնակիչների հետ՝ Տավուշ, Սյունիք եւ այլն, տեղի բնակչությունը, երբ լսում են այսինչ քաղաքական ուժը․․․ շատ մարդիկ մտածում են, որ դա զուտ տեղային խնդիր է։ Անցած 30 տարիներին մենք մարդկանց մոտ չհասցրինք ձեւավորել մի մակարդակ, որ բոլոր ընտրություններն էլ քաղաքական պրոցես են, դրա համար էլ ունենք այս վիճակը։

- «Հայաստան» դաշինքն ասոցացվում է ՀՀ երկրորդ նախագահի հետ, գուցե նրա նկատմամբ կա ոչ դրական կարծիք, ու այդ պատճառո՞վ են եկել նման որոշման։

- Ոչ, ոչ, ուզում է նախագահի հետ ասոցացվել, ուզում է չասոցացվել, ինքն ընկալվում է որպես քաղաքական համապետական ուժ, ինչը տեղերում առաջացնում է խնդիր՝ դե մենք հո քաղաքական ընտրության չենք․․․ Ավելի պարզ ասեմ՝ քաղաքացի Պետրոս Պետրոսյանն ուզում է գյուղապետ կամ համայնքապետ տեսնել Մարտիրոսին եւ պատրաստ է ընտրել։ Բայց եթե Մարտիրոսը հանդես գա «Քաղաքացիական պայմանագիր» կուսակցությամբ, իր մոտ խնդիր կառաջանա նրան ընտրելու։ Մարզերում տոհմացեղային կապերն են գործում, իսկ համապետական քաղաքական ուժերի ներգրավումն այդ պրոցեսին իրենց մոտ խնդիր է առաջացնում այդ ընտրությունների կազմակերպման առումով։ Սա հայաստանյան իրողություն է եւ կապ չունի ո՛չ ՔՊ-ի, ո՛չ «Հայաստան» դաշինքի եւ ո՛չ որեւէ այլ կուսակցության հետ։

- Փոխարենը այլ ուժեր, դիցուք՝ ՔՊ-ն, լավ էլ իր դեմքով է ներկայանում, իսկ «Հայաստան» դաշինքի շտաբի անդամը, օրինակ, Գյումրիում անհայտ, նորաթուխ դաշինքով է մասնակցելու։ Այսինքն՝ բոլոր համայնքներում նոր, հանրությանն անհայտ ուժերո՞վ են ձեր թեկնածուները մասնակցելու։

- Որեւէ այլ կուսակցություն չենք հիմնել, դա մեզ հետ կապ չունի։

- Գյումրիից Կարապետ Պողոսյանի մասին է խոսքը։

- Ես որքանով տեղյակ եմ՝ մենք Գյումրիում չենք մասնակցելու, Սյունիքում էլ այնքանով, որքանով Առուշ Առուշանյանը մեր դաշինքում է ընդգրկված եղել։

- Այսինքն՝ խորհրդարանական ամենամեծ ընդդիմությունը չի՞ մասնակցելու ՏԻՄ ընտրություններին։

- «Հայաստան» դաշինքի մասնակցությունը տեսնում եք, թե ինչ ձեւաչափով է ընտրված, այսինքն՝ մենք կարող ենք աջակցել, կարող ենք չաջակցել։

- Վերջը, այդ թեկնածուները, որոնց պետք է աջակցեք, ո՞ր ուժով են առաջադրվելու, պիտի մի ցուցակում ընդգրկվեն, չէ՞։

- Պարտադիր չէ․․․

- Համամասնական ընտրակարգ է լինելու, պարտադիր է։

- Այդ աջակցությունը լինելու է հայտարարության տեսքով։

- Տրամաբանական չէ՞ր, որ հունիսի 20-ի շարունակությունը դառնային ՏԻՄ ընտրությունները։

- Իդեալականը կլիներ հենց դա, բայց հայաստանյան իրողությունները հաշվի առնելով` մարդկանց հոգեվիճակը, տրամադրությունները, այսպիսի որոշում ենք ընդունել։

- Իսկ կարո՞ղ է փոշմանել եք նաեւ, որ մասնակցել եք ընտրություններին, իշխանությանը լեգիտիմացրել եք, մինչդեռ խնդիրները մնում են։ Վերջին օրերին կոչեր են հնչում՝ վերադարձեք փողոց, նախկին նախագահներին միավորման կոչ են անում։ Ո՞նց եք ընդունում այդ կոչերը։

- Իսկ եթե չմասնակցեինք, չէ՞ր ընտրվելու։

- Եթե չմասնակցեիք, պայքարը կշարունակեիք փողոցում։

- Էշի, նրա տիրոջ ու որդու պատմությունն է դառնում։ Մենք ի սկզբանե, եթե հիշում եք, ասում էինք, որ պատերազմից հետո մեկ տարի չպետք է ընտրություն լինի, առաջարկում էինք ձեւավորել ժամանակավոր կառավարություն, մինչեւ ժողովուրդը խելքի գար, բայց չհամաձայնեցին, որոշում կայացվեց, դե, մենք էլ հո չէի՞նք մնալու, ասեինք` չենք մասնակցում։

- Հիմա այն մարտահրավերները, որ կախված են Հայաստանի գլխին, հնարավո՞ր է խորհրդարանական պայքարով կասեցնել, մեղմել։

- Այնքանով, որքանով` բոլոր հնարավորություններն օգտագործում ենք, այդ թվում՝ ԱԺ-ի։

- Բայց փողոցային պայքարի էջը կարծես փակված է։

- Ոչ, ո՞վ է ասում։ Քաղաքականությունն ու քաղաքական պրոցեսներն այնքան հարափոփոխ են, որ չգիտես՝ վաղը չէ մյուս օրը ինչ պրոցես է լինելու։

- Ասում եք՝ պայքարի եք դուրս եկել՝ փրկելու հայրենիքը, հիմա ԱԺ-ում գործունեություն եք ծավալում, իսկ ադրբեջանցիները Գորիս-Կապան ճանապարհին անցակետ են դրել` օրեցօր կորցնում ենք ինչ-որ բան։

- Մեր ունեցած գործիքը ճնշումն է կառավարության վրա, որը նաեւ խորհրդարանական լծակներն են՝ ելույթներ: Այլ գործիքակազմ, հարկ լինի` կհամադրենք փողոցային պայքարի հետ։ Պիտի հասկանաք, որ մենք չենք կառավարությունը, որ լուծենք մաքսակետի խնդիրը, մենք զգոնության կոչ ենք անում, որ իրենք հասկանան, որ իրենց բզող, բրթող, քննադատող կա, հարկ եղած դեպքում՝ իրենց ապտակող կա։ Որ ՀՀ անվտանգային խնդիրը չի կարող այդ ձեւով լուծվել, որով ԱԱԾ երեկվա հայտարարությունն էր, որը կարծես Ադրբեջանի ԱԱԾ-ի հաղորդագրությունը լիներ։ Հասարակական ընկալման մեջ ընդդիմությունից պահանջը միշտ ավելին է լինում, բայց իրենք պետք է հասկանան, որ որոշում կայացնողն իշխանությունն է։