«Հրապարակի» զրուցակիցը Վանաձորի նախկին համայնքապետ Մամիկոն Ասլանյանն է, ով օրեր առաջ ազատ արձակվեց կալանավայրից:
- Պարոն Ասլանյան, երկու տարուց ավելի բանտարկված լինելուց հետո վերջապես ազատության մեջ եք: Ինչո՞վ եք այժմ զբաղվում, ի՞նչ պլաններ ունեք, ավագանու նիստերին ներկայանո՞ւմ եք, թե՞ ոչ:
- Հիմա վերականգնողական փուլում եմ, դեռևս որոշումներ չունեմ կայացրած, երբ լինեն` անպայման այդ մասին խոսելու եմ:
- Ամեն դեպքում՝ Դուք Վանաձորի նախկին համայնքապետն եք, ով վայելում է համայնքի բնակչության համակրանքն ու սերը: Ավագանու կազմում գործող ամենամեծ խմբակցությունը «Մամիկոն Ասլանյան դաշինքն» է: Չե՞ք պատրաստվում վերականգնել Ձեր իրավունքները` ընտրվել համայնքապետ:
- Ես էլ վանաձորցիներին եմ շատ սիրում, հետևաբար նաև այդ ամենը հաշվի առնելով այս պահին պաուզայի մեջ եմ, որպեսզի հասկանամ իմ հետագա քայլերը:
- Ամեն դեպքում՝ Ձեզ տեսնո՞ւմ եք որպես համայնքապետ: Տպավորություն է, թե այս պահին դա Ձեզ չի հետաքրքրում:
- Ճիշտն ասած, ես այդ մասին չեմ էլ մտածում հիմա, 2 տարի 7 ամսում այնպիսի մթնոլորտ է ստեղծվել, այնպիսի խառնաշփոթ է, որ դրա մասին կարծում եմ պետք է մտածել ամենավերջում, որովհետև որևէ իրավական տրամաբանության մեջ տեղի ունեցածը չի տեղավորվում, հետևաբար էս իրավական թնջուկի մեջ դժվար կլիներ ինչ-որ որոշում կայացնելը: Չկա որևէ իրավական ընթացակարգ, որը պահպանված կլիներ, հետևաբար այդ մասին չեմ էլ մտածում, կամ ավագանու նիստ, կամ էս, կամ էն:
- Այժմյան համայնքապետ Արկադի Փելեշյանի` Ակայի մասին ի՞նչ կարծիք ունեք: Նա, ըստ էության, զբաղեցրեց Ձեր տեղը:
- Իմ կողմից ճիշտ չեմ համարում այդ մասին խոսելը: Աշխատում են, հետևաբար որպես այդ համայնքի նախկին քաղաքապետ զերծ կմնամ նրա մասին խոսելուց, նրա մասին գնահատականներ տալն իմ կողմից ճիշտ չի լինի, որովհետև ես նրան նաև իմ կոլեգան եմ այս պահին համարում….
- Իշխանություններն ասում են, որ Հայաստանում քաղաքական բանտարկյալներ չկան: Այդ դեպքում ինչո՞ւ էին տարիներ շարունակ Ձեզ փակի տակ պահում:
- Իշխանությունները չէին էլ կարող ասել, որ կան քաղբանտարկյալներ, դա հանրային ընկալում և ներքին համոզմունք է, այն չունի իրավական այնպիսի սահմանում, որի մասին իշխանությունները երբևէ խոսեին: Նրանց ասածն այնքան էլ լուրջ չէ, պետք է նայել մարդկանց, նրանց քրեական գործերին, նիստերին, ընթացքին, քաղաքական զարգացումներին, որոնք տեղի են ունենում այդ շրջանում: Այնպես որ այդ կոնտեքստում հետևություններ անողը չեն կարող իշխանությունները լինել, դրան գնահատական պետք է տա հանրությունը: Եթե քաղբանտարկյալը իշխանության համար տիտղոս է, ցանկացած քաղբանտարկյալ այդ տիտղոսը կարող է նրանց նվիրել և բոլոր քայլերն անցնել` ազատության մեջ գտնվելով: Այնպես որ քաղբանտարկյալ լինելը տիտղոս չէ, այն կարգավիճակ է, ներքին հանրային ընկալում և համոզմունք:
- Ձեր խափանման միջոցը դատարանը ընտրում էր` պատճառաբանելով, որ կարող եք ազդել վկաների վրա, բայց այդ ամենը տեղի ունեցավ այն բանից հետո, երբ ընտրություններում հաղթեցիք:
- Նախ իմ պահվածքը` թե նախքան կալանավորումը, թե դրանից հետո հաստատապես պետք է համոզմունք առաջացներ մասնակիցների մոտ, որ ես ոչ մի անօրինական միջամտություն չեմ արել, ուղղակի դրանք այն ընթացակարգերն են, որոնցով մարդկանց կարողանում են պահել կալանքի տակ: Անկեղծ ասած, ես չգիտեմ նման դեպք, երբ քրեական գործի շրջանակներում կալանքից ազատված մարդը փորձ կատարի ազդել վկաների, կամ այլ մարդկանց վրա, այդպիսով հարվածի տակ դնելով, թե իր անձը, թե քրեական գործն առհասարակ: Դա համարում եմ ուղղակի ձևական գործիքակազմ: Այն պարզապես գործիք է, որով մարդուն կարողանում են պահել անազատության մեջ:
- Ակնարկեցիք, որ երկրում ավելի կարևոր հարցեր կան, քան Ձեր` համայնքապետի աշխատանքի հարցն է: Ի՞նչ կարևոր հարցեր կան` ըստ Ձեզ այժմ:
- Դե երկրում, երկրի շուրջ կարևոր հարցեր կան, բայց ես ավելի շատ կենտրոնացած եմ ՏԻՄ քաղաքականության մեջ, ուստի ավելի խոր հարցեր չեմ քննարկի, բայց կասեմ, որ ինձ վրդովվեցնում է հենց ՏԻՄ-երում տեղի ունեցողը, կապված իրավական կարգավորումների և հակաիրվական գործողությունների հետ, ՏԻՄ-ն է ժողովրդի համար ամենահասանելի մարմինը, հետևաբար հենց այդտեղից է սկսվում երկրում իրավագիտակցության դրսևորումը, նաև ընտրական պրոցեսների նկատմամբ վերաբերմունքը, եթե այստեղ ամեն ինչ հարթ չէ, այստեղից բխելու են նաև այլ պրոցեսներ: Պետք է դատաիրավական համակարգը դարձնել ավելի չճնշվող, չհարմարվող, որպեսզի ստեղծվեն այնպիսի պայմաններ, որ նրանք զերծ լինեն տարբեր տեսակի ճնշումներից:
- Չե՞ք կարծում, որ դրա համար ճիշտ կլինի, որ զբաղեցնեք համայնքապետի պաշտոնը: Ինչի՞ց է կախված Ձեր որոշումը: Նշում եք, որ դեռ մտորում եք, ինչի՞ն եք սպասում:
- Երկու տարի յոթ ամիս ազատության մեջ չեմ եղել, այնքան իրադարձություններ են փոխվել, որ ես նախ պետք է հասկանամ իմ միջամտության աստիճանը, դրա դրական կողմն իմ համայնքի զարգացման վրա, այլ ոչ թե պատեհապաշտությունով կայացնեմ ոչինչ չտվող որոշումներ: Խորհելու ժամանակ է հարկավոր, այս պահին դեռ դատական քաշքշուկների մեջ եմ, անկեղծ ասած ժամանակ էլ չունեմ նման պրոցեսներով զբաղվելու, եթե ավելի անկեղծ` ոչ էլ մտադրություն:
- Ինչո՞ւ:
- Երկու տարի յոթ ամիս անազատության մեջ եմ եղել, պետք է հասարակության սոցիալիզացիա անցնեմ, ընտանիք, շրջապատ, առողջություն և այլն, և այլն: Այս պահին պատասխանատվությունը անազատությունից նոր վերադարձած մարդու վրա դնելը սխալ է, ես համոզված եմ, որ կգտնեմ ճիշտ լուծումներ, որպեսզի ոչ մեկին չվնասեմ և օգուտ բերեմ այն գործունեությանը, որով մտել եմ քաղաքականություն:
- Վանաձորում ի՞նչ է փոխվել այս տարիներին:
- Փոփոխություններ եղել են, այն իմ փոքր հայրենիքն է, ես երբեք վատ տրամադրվածություն չեմ կարող ունենալ Վանաձորի հանդեպ, բայց թե ինչ է փոխվել, չեմ կարող հիմա մանրամասնել:
