Ինչ մեսիջներ ուներ Սերգեյ Լավրովի երեկվա հայտարարությունը 

Երեկ Ռուսաստանի, Հայաստանի եւ Ադրբեջանի ԱԳ նախարարների հանդիպման՝ ՌԴ արտաքին քաղաքական գերատեսչության ղեկավար Սերգեյ Լավրովի ամփոփիչ հայտարարության ասելիքները եթե համառոտ ձեւակերպենք, ապա կունենանք հետեւյալ մոտավոր ուրվապատկերը 

• Ռուսաստանը շարունակում է առաջ մղել 2020-ի նոյեմբերի 9-ի եւ դրանից հետո ընդունված եռակողմ հայտարարությունները, համարելով դրանք անկյունաքար հայ-ադրբեջանական հարաբերությունների եւ Արցախի հարցի կարգավորման համար։ Ընդ որում, անխոչընդոտ տեղաշարժի եւ տրանսպորտային wւ տնտեսական հաղորդակցության ապաշրջափակման հարցերը դրվում են մեկ հարթության վրա, դիտարկվելով որպես մեկ ամբողջություն։ 

• Ռուսաստանը փորձում է իր վերահսկողության ներքո պահել Հայաստան-Ադրբեջան սահմանային հարցերի հստակեցման մոդերացիան։ Շարունակելով նախորդիվ ասված միտքը, կարող ենք արձանագրել, որ Մոսկվայում հակված են բոլոր հարցերը միասին եւ միանգամից՝ կոմպլեքսային լուծելու տարբերակին, որը պետք է հասնի իր գագաթնակետին Երեւանի եւ Բաքվի միջեւ կնքվելիք խաղաղության պայմանագրով։ 

• Արցախահայության անվտանգության եւ իրավունքների ապահովման հարցը շարունակում է մնալ Մոսկվայի համար՝ այս հարցի հետ կապված «քեյսում» առաջնային։ 

• Լավրովի արտահայտած միտքը թե՝ «հայկական կողմը հասկանում է Լեռնային Ղարաբաղի հայերին համոզելու անհրաժեշտությունը՝ հնարավորինս շուտ հանդիպել Ադրբեջանի ներկայացուցիչների հետ, «համաձայնեցնելու համապատասխան օրենսդրությունից և միջազգային պարտավորություններից բխող իրավունքները (այս դեպքում՝ Ադրբեջանինը), ներառյալ ազգային փոքրամասնությունների իրավունքների ապահովման բազմաթիվ կոնվենցիաները» կարծես թե ոչ մի սողանցք (գոնե առաջին հայացքից) չի թողնում մտածելու, որ Արցախը ճանաչվում է Ադրբեջանի մաս, եւ տեղի հայությունն արդեն սկսում է դիտարկվել որպես Ադրբեջանի տարածքում ապրող ազգային փոքրամասնություն։ 

• Լավրովի արտահայտած այն միտքը, թե՝ «ադրբեջանական կողմը «պատրաստ է փոխադարձ հիմունքներով նույն երաշխիքները տրամադրել իր տարածքում ապրող անձանց, հայերը պատրաստ են նույնը անել Հայաստանի Հանրապետությունում բնակվող քաղաքացիների նկատմամբ բոլոր կոնվենցիաների կիրառման հարցում» պետք է հասկանալ որպես Հայաստանի խորհրդային ժամանակներում ապրած ադրբեջանցիների վերադարձի մասին բարձրաձայնում, հանգամանք, որը Հայաստանի համար, որպես պետություն, չի կարող ունենալ լավ հետեւանքներ։