Ծնվել և հասակ եմ առել խորհրդային տարիներին, բայց անկախացումից հետո երբեք խորհրդային կարոտախտով չեմ տառապել: Ոչ թե այն պատճառով, որ այդ ժամանակ վատ ենք ապրել, ընդհակառակը, ապրել ենք շատ ավելի լավ, այլ որովհետև գիտակցել եմ, որ այն, լավ թե վատ, արդեն անցյալ է, և պետք չէ անընդհատ մտովի վերադառնալ այնտեղ: Որովհետև դա ոչինչ չէր տալու ու, դրանով հանդերձ, ավելի էր բարդացնելու ներկան: Իսկ ներկան, իրոք, շատ ծանր էր՝ նրանք, ովքեր վերապրել են այն, դա երբեք չեն մոռանա ու չէին ցանկանա, որպեսզի դա կրկնվեր: Ինչևէ, այդպիսին է եղել իմ համոզմունքը ու այդ սկզբունքով եմ ապրել անկախության կամ տվյալ համատեքստում՝ հետխորհրդային ողջ ժամանակաշրջանում:
Բայց այսօր ստիպված եմ, թեկուզ մեկ-մեկ, անդրադառնալ այդ տարիներին: Որովհետև նախկինների, իսկ այնուհետև հայոց եկեղեցու դեմ պատերազմ նախաձեռնած Փաշինյանը ժամանակ առ ժամանակ մտաբերում է խորհրդային «ԿաԳեԲե»-ն և ավելի նվազ չափով՝ «Գլավլիտը»: Այդ կառույցները՝ հատկապես առաջինը, նրան հանգիստ չեն տալիս: Ու ամեն պատեհ կամ անպատեհ առիթով հիշատակում է դրանց անվանումները: Բնական է, նպատակը քաղաքական է. փորձում է դրանք օգտագործել իր հակառակորդների դեմ: Խիստ բացասական հեղինակություն ունեցող այդ կառույցների հետ կապելով այս կամ այն անձին՝ լինի վերջինս ընդդիմադիր քաղաքական գործիչ թե եկեղեցական, ինքը փորձում է այդ կառույցների նկատմամբ մարդկանց բացասական վերաբերմունքը հասցեագրել այդ անձին: Ինչն, ի դեպ, դեռևս աշխատող տարբերակ է: Հիշենք արևելաեվրոպական երկրներում տիրող իրավիճակը սոցիալիստական ճամբարի կազմաքանդումից հետո: Իսկ Փաշինյանի օրոք մենք վերադարձել ենք նախորդ դարի 90-ական թվականներ:
Բայց, ի տարբերություն գործող իշխանության ու նրա կողմից մանիպուլյացված կիսագրագետ զանգվածների, ինձ համար շատ ավելի անընդունելի է ոչ թե անցյալի ուրվական կառույցների, այլ այսօրվա մեր թշնամու հետ կապակցված լինելը: Այն թշնամու, ումից վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձը, սեփական պաշտոնը պահպանելու ձգտումով, փորձում է խաղաղություն մուրալ՝ անընդհատ զիջումներ կատարելով: Ու հետն էլ առևտուր անել՝ լինի դա բենզինի, թե բանջարեղենի մատակարարում: Հիշեցի սրանց հակառուսական մեղադրանքները՝ նախկինների օրոք զենք են վաճատել թե՛ մեզ և թե՛ մեր թշնամուն: Հիմա մենք անում ենք շատ ավելին՝ ֆինանսավորում ենք մեր թշնամուն: Հա, կներեք, մոռացել էի՝ երեկվա մեր թշնամին, որ բազմահազար զոհեր ու հաշմանդամներ է մեզ «պարգևել», պատճառել տարածքային կորուստներ, այսօր դարձել է բարեկամ: Ու, ենթադրաբար, էժան գներով մեզ բենզին է մատակարարում:
Այնինչ, չնայած վարչապետի պաշտոնը զբաղեցնող անձի գործադրած ջանքերին՝ խորհրդային տարիներին «ԿաԳեԲե»-ի հետ ինչ-որ մեկի կապված լինելը չի կարող սպառնալիք լինել մեր պետության անվտանգության առումով: Դա նույն հեքիաթի ժանրից է, ինչը մի ժամանակ կաթողիկոսի կողմից զավակ ունենալու կապակցությամբ բարձրաձայնվածը: Հիշում եք, չէ՞, ռուսական անվտանգության ծառայության լեյտենանտը «իրական» Հայաստանի «մեծարգո» վարչապետի հեղինակավոր կարծիքով դա պետք է օգտագործեր, որպեսզի Վեհափառից ինչ-ինչ գաղտնիքներ կորզեր: Ինչը բացարձակ անհեթեթություն էր, քանի որ մի քանի տասնյակ տարվա՝ բոլորին հայտնի «գաղտնիքը» չէր կարող, նախ, նրա վրա ազդեցության լծակ հանդիսանալ: Եվ երկրորդ, այդ ի՜նչ լծակների էր տիրապետում Վեհափառը, որպեսզի դա օգտագործվեր ի չարս Հայաստանի: Իսկ որ 10 տիրադավների «հայտնությունն» օգտագործվում է ի չարս Հայաստանի՝ դրանում կասկած լինել չի կարող: Եթե, իհարկե, կասկածողը կույր և խուլ անձնավորություն չէ:
Նույնն էլ, բայց շատ ավելի նվազ չափով, վերաբերում է կաթողիկոսի եղբոր՝ խորհրդային «ԿաԳեԲե»-ի հետ տասնամյակներ առաջվա իբրև թե համագործակցությանը: Այն կարող է զուտ վիրտուալ կամ լրատվական ազդեցություն ունենալ միայն այն դեպքում, երբ մեր երկրի իշխանությունը դրան վերաբերվեր որպես կարմիր լաթի: Իսկ եթե դրսևորեր ավելի ադեկվատ վերաբերմունք, այսինքն՝ լիներ անտարբեր, ապա ոչ թե օտար լեյտենանտը, այլ գնդապետը ու նույնիսկ գեներալը ոչինչ անել չէին կարողանա: Բայց քանի որ ադեկվատությունն այն հատկանիշը չէ, որով բնորոշվում է գործող իշխանությունը՝ չհաշված մանիպուլյացիոն բաղադրիչը, ապա անցյալի ուրվական կառույցներն էլ կարող են հանդիսանալ անվտանգային սպառնալիքներ: Շեշտեմ՝ անվտանգային վիրտուալ սպառնալիքներ:
