Երեկ Գրանդ Քենդիի խանութում նկատեցի նոր շոկոլադե սալիկներ՝ ավելի բարձր արժեքով՝ 1000 դրամ։ Նախկինների հետ համեմատած՝ սալիկների քաշը նույնն էր, տառացիորեն նույնը։ Երբ բարձրաձայնեցի այդ մասին, վաճառողուհին հայացքով միայն ցույց տվեց տուփի վրա՝ Արարատ լեռը։ Եվ ամեն ինչ պարզ դարձավ։
Սև շոկոլադի սալիկները դարձան ոչ միայն շքեղություն, այլ նաև խորհրդանիշ, որի արժեքը չէր պայմանավորված կալորիաներով կամ կոֆեինով, այլ մեր մշակութային սիմվոլով՝ Արարատով։ Հաճախորդներից մեկը՝ տեսնելով, ասաց՝ «Գնեք, հյուրասիրեք, հիշեք մեր Արարատ լեռը»։ Եվ բոլորը, կարծես, հպարտությամբ վերցրին սալիկը՝ ոչ միայն որպես շոկոլադ, այլ որպես փոքրիկ հուշ՝ մեր սիրելի լեռը տանը պահելու համար։
Թանկ է, չէ՞, պարզապես շոկոլադի համար։ Բայց երբ տուփի վրա Արարատն է, արժեքը չափազանցվում է այլ կերպ՝ զգացմունքով, հպարտությամբ և մշակութային խորհրդանիշով, որն իր տեղը գտավ անգամ սովորական շոկոլադի տուփի վրա։ Տեսնելով հաճախորդների հպարտ դեմքերը՝ հավատացի, որ ինչքան էլ իշխանությունը փորձի Արարատը մոռացնել, այն մնալու է մարդկանց գիտակցության կոդի մեջ։ Եթե անգամ վերջին հայը մոռանա, Արարատը մի օր իր ոտքով գալու է նրա մոտ ու հիշեցնելու՝ ով է նա և որտեղից է գալիս։
